zwrot składki OC

Zwrot składki OC przy sprzedaży samochodu

admin0 Komentarzy

Sprzedajesz samochód, ciągnik rolniczy, motorower, przyczepę? Czy należy Ci się zwrot składki OC? Zasady dotyczące zwrotu składki OC za niewykorzystany okres ubezpieczenia zawarte są w ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Przepisy te w sposób szczegółowy wskazują, kiedy możemy starać się o zwrot składki OC oraz komu taki zwrot przysługuje.

Jakie pojazdy podlegają obowiązkowemu OC?

W pierwszej kolejności, odpowiedzmy na pytanie, które pojazdy podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów. Przede wszystkim chodzi tutaj o pojazdy mechaniczne określone przez przepisy o ruchu drogowym tj.

  1. pojazd samochodowy (pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h);
  2. ciągnik rolniczy (pojazd silnikowy skonstruowany do używania łącznie ze sprzętem do prac rolnych, leśnych lub ogrodniczych; ciągnik taki może być również przystosowany do ciągnięcia przyczep oraz do prac ziemnych);
  3. motorower (pojazd jednośladowy lub dwuśladowy zaopatrzony w silnik spalinowy o pojemności skokowej nieprzekraczającej 50 cm3, którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 45 km/h);
  4. przyczepa (pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem).

Ponadto do kategorii pojazdów mechanicznych podlegających obowiązkowemu OC należą pojazdy wolnobieżne. Są to pojazdy silnikowe, których konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 25 km/h. Od obowiązku OC wyłączone są jednak pojazdy wolnobieżne będące w posiadaniu rolników posiadających gospodarstwo rolne i użytkowane w tym gospodarstwie.

Zwrot składki OC za niewykorzystany okres ochrony ubezpieczeniowej

Co do zasady kierowca może starać się o zwrot uiszczonej składki OC w przypadku gdy:

  1. wyrejestrował pojazd mechaniczny lub jest w stanie udokumentować trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu bez zmiany posiadacza (np. kradzież pojazdu);
  2. odstąpił od umowy OC wobec tego, że pojazd nie został zarejestrowany;
  3. sprzedał pojazd a nabywca wypowiedział umowę ubezpieczenia;
  4. przeniósł posiadanie pojazdu na inną osobę (np. najem, dzierżawa) a posiadacz wypowiedział umowę ubezpieczenia;
  5. odstąpił od umowy ubezpieczenia zawartej na odległość;
  6. oddał samochód do kasacji i otrzymał zaświadczenie o demontażu pojazdu albo zaświadczenie o przyjęciu niekompletnego pojazdu do kasacji;
  7. rozwiązał umowę w przypadku tzw. podwójnego ubezpieczenia wynikłego z zasady automatyzmu.

Do roszczenia o zwrot składki nie wystarczy jednak wystąpienie jednej z przesłanek. Trzeba dopełnić wskazanych poniżej formalności.

zwrot składki OC

Sprzedaż samochodu – kiedy zwrot składki OC?

Przepisy ustawy wskazują, że po sporządzeniu umowy, sprzedawca  ma obowiązek przekazać nabywcy aktualne ubezpieczenie OC (dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia). Ponadto w ciągu 30 dni od sprzedaży musi poinformować ubezpieczyciela o dokonanej sprzedaży. Jest to niezwykle istotny obowiązek z punktu widzenia sprzedawcy. Jeśli bowiem nabywca nie zgłosi do ubezpieczyciela, że kupił auto, dla ubezpieczyciela właścicielem pojazdu nadal będzie zbywca.

Z doświadczenia wiem, że w takich przypadkach, mogą pojawić się nieprzyjemne konsekwencje po stronie sprzedającego. W szczególności obciążenie go składkami za sprzedane auto lub karą za brak obowiązkowego OC, gdy nabywca takowego nie wykupił.

Kto rozwiązuje umowę z ubezpieczycielem?

Nie każdy zdaje sobie z tego sprawę, ale w przypadku sprzedaży samochodu, sprzedawca nie ma prawa rozwiązać łączącej go z ubezpieczycielem umowy OC. Możliwość rozwiązania umowy przysługuje wyłącznie nabywcy. Informację taką uzyskujemy w momencie zawierania umowy ubezpieczenia OC, zazwyczaj w ogólnych warunkach umowy. Czasem informacja znajduje się na samej polisie.

W razie zaniedbania ze strony nabywcy złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu ubezpieczenia, czy nawet celowego działania, sprzedawca może nie otrzymać zwrotu należnej części składki. Dlatego przy zawieraniu umowy powinniśmy pamięć, aby uregulować tę kwestię w jej treści.

W zależności od tego czy nabywca zamierza kontynuować umowę ubezpieczenia, możemy:

  1. powiększyć cenę sprzedaży o wartość ubezpieczenia;
  2. zobowiązać kupującego do rozwiązania umowy ubezpieczenia w terminie.

Jeśli nabywca mimo zastrzeżenia umownego nie wypowie umowy, sprzedawcy będzie przysługiwać w tym zakresie roszczenie odszkodowawcze. Problem pojawia się jednak kiedy w umowie nie uregulowano tych kwestii.

Gdy zapomnimy uregulować obowiązku rozwiązania przez nabywcę ubezpieczenia OC, trudno będzie nam taki obowiązek przypisać nabywcy. Co do zasady prawa związane z umową ubezpieczenia OC zbywane są wraz z pojazdem.

Jak możemy się zabezpieczyć przed nieuczciwym nabywcą?

Oprócz uregulowania kwestii rozwiązania ubezpieczenia w umowie sprzedaży, możemy wraz z umową sporządzić oświadczenia nabywcy o rozwiązaniu umowy ubezpieczenia. Wówczas to sam zbywca będzie mógł wysłać oświadczenie ubezpieczycielowi wraz z informacją o sprzedaży samochodu. Jednak i w tym przypadku również musimy liczyć się z ryzykiem nieuczciwego nabywcy. Jeżeli bowiem kupujący złoży ubezpieczycielowi oświadczenie o kontynuowaniu dotychczasowego ubezpieczenia OC, przed doręczeniem mu oświadczenia o jego wypowiedzeniu, rozwiązanie takie pozostanie bezskuteczne.

Czytaj więcej: https://radca-franczak.pl/2019/02/18/spolka-z-o.o.-w-jeden-dzien—rejestrujesz-i-dzialasz/

wypowiedzenie umowy najmu

Wypowiedzenie umowy najmu lokalu mieszkalnego. Poradnik dla wynajmującego i najemcy.

Podstawowym aktem prawnym regulującym zasady wypowiedzenia umowy najmu mieszkań jest ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów. Pomimo faktu, iż w Polsce obowiązuje zasada swobody kontraktowania, przepisy wspominanego aktu prawnego w znaczący sposób ograniczają możliwość kształtowania umów najmu lokali przeznaczonych na cele mieszkalne. Z doświadczenia moich Klientów wiem, że najczęstszymi sporami wynikającymi z najmu jest jego zakończenie. Wiedza prawna zarówno najemców (na gruncie tej ustawy zwanych lokatorami) oraz wynajmujących w zakresie rozwiązywania umów jest niestety bardzo niewielka. 

Wypowiedzenie umowy najmu – działania lokatora

Przyjrzyjmy się zatem zasadom wypowiadania umowy najmu. Na wstępie zaznaczam jednak, iż wynajmujący może złożyć wypowiedzenie jedynie na przesłankach zawartych w ustawie. Wynajmujący nie może zatem zawrzeć w umowie surowszych zasad rozwiązywania najmu niż te przewidziane w ustawie. W jakich warunkach właściciel mieszkania może zatem wypowiedzieć najem niechcianemu lokatorowi ? Celem przystępniejszego uszeregowania przesłanek wypowiedzenia podzielmy je na przesłanki dot. działań lokatora i inne okoliczności uprawniające do zakończenia najmu.

A. Naganne zachowanie lokatora

Pierwszą przesłanką przewidzianą przez ustawodawcę, jest przesłanka nagannego zachowania lokatora. Zgodnie z nią, wynajmujący może wypowiedzieć umowę najmu, jeżeli najemca używa lokalu w sposób :

  1. sprzeczny z umową;
  2. niezgodnie z jego przeznaczeniem.

Wynajmujący może również wypowiedzieć umowę najmu także gdy lokator demoluje mieszkanie lub niszczy urządzenia przeznaczone do wspólnego korzystania. Wynajmujący może również wypowiedzieć najem gdy najemca swoim nagannym zachowaniem utrudnia korzystanie z innych lokali znajdujących się w budynku.

Korzystać z lokalu w sposób sprzeczny z umową będzie lokator, który  wbrew umowie otworzy w lokalu własną firmę. Innym przykładem jest niedopełnianie przez lokatora obowiązków konserwatorskich.Pamiętajmy jednak, iż zakres obowiązków remontowych obciążających najemcę również jest ograniczony ustawowo (napiszę o tym w odrębnym artykule).

Naganne działanie lokatora objawiające się w niszczeniu lokalu lub sprzętów które się w nim znajdują, powinno być przez właściciela odpowiednio udokumentowane. W przypadku zaistnienia sporu sądowego, wynajmujący będzie musiał bowiem udowodnić, iż szkody nastąpiły na skutek działań najemcy. W tym celu zawsze warto przy zawieraniu umów najmu sporządzać obszerne protokoły odbiorcze zawierające załączniki w postaci dokumentacji fotograficznej.

Wypowiedzenie umowy najmu uzasadnia także utrudnianie korzystania z innych lokali znajdujących się w budynku. Aby jednak takie postępowanie mogło stać się podstawą wypowiedzenia musi nosić znamiona uporczywości lub być rażące. Dla przykładu jednorazowe złamanie ciszy nocnej nie jest działaniem uprawniającym właściciela do zakończenia najmu. Jeżeli jednak lokator w sposób uporczywy tzn. przez dłuższy czas będzie organizował głośne imprezy w godzinach nocnych, właściciel będzie mógł mu „podziękować” za współpracę.

Co istotne, składane oświadczenie musimy sporządzić w formie pisemnej wraz z uzasadnieniem. Niezależnie od rodzaju negatywnego zachowania najemcy.

Wypowiedzenie wywiera skutek na koniec następnego miesiąca kalendarzowego. Oznacza to, że jeżeli najemca otrzyma nasze wypowiedzenie w dniu 28 stycznia to skutek wypowiedzenia czyli obowiązek opuszczenia przez niego lokalu nastąpi dopiero z końcem lutego.

Zasada dot. formy oświadczenia i jego skutków ma zastosowanie do wszystkich omawianych przesłanek wypowiedzenia wynikających z działań lokatora. Ponadto, aby wynajmujący mógł wypowiedzieć najem na podstawie przesłanki nagannego zachowania lokatora, powinien go wcześniej upomnieć i wezwać do zaprzestania negatywnych działań.

wypowiedzenie umowy najmu

 

B. Zwłoka w płatności czynszu

Z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia, wynajmujący może wypowiedzieć najem lokatorowi, który jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub innych opłat za używanie lokalu. Zwłoka ta musi wynosić co najmniej  trzy pełne okresy płatności. Właściciel musi wówczas pisemnie uprzedzić najemcę o zamiarze wypowiedzenia umowy. Ponadto musi wyznaczyć mu dodatkowy, miesięczny terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności.

Tutaj sprawa jest prosta – nie płacisz to wylatujesz. Co jednak miał na myśli ustawodawca ograniczając możliwość wypowiedzenia do wystąpienia zwłoki za trzy pełne okresy? Oznacza to nie mniej nie więcej, że właściciel może wypowiedzieć najem gdy łączna suma zaległości wyniesie co najmniej trzy czynsze. Częściowe płatności czynszu nie uchronią lokatora przed wypowiedzeniem. Jeżeli suma niedopłaty zrówna się z kwotą trzymiesięcznego czynszu, wynajmujący będzie mógł wypowiedzieć najem.

Wynajmujący musi jednak pamiętać, iż przed wypowiedzeniem powinien wyznaczyć lokatorowi dodatkowy jednomiesięczny termin na uregulowanie należności. Co ciekawe zapłata zaległości po wyznaczonym terminie nie wpływa na skuteczność wypowiedzenia.

 

C. Niedopuszczalne dysponowanie lokalem

Wynajmujący może wypowiedzieć umowę, jeżeli najemca wynajął, podnajął albo oddał do bezpłatnego używania lokal lub jego część bez wymaganej pisemnej zgody właściciela. Również i w tym przypadku wynajmujący może wypowiedzieć umowę z zachowaniem ustawowego terminu.

W tym przypadku, strony mogą zastrzec w umowie najmu, iż najemca będzie uprawniony do dysponowania lokalem. Wówczas wynajmujący nie będzie mógł wypowiedzieć umowy w oparciu o dopuszczalne działanie lokatora. Jeżeli jednak wynajmujący wyraźnie wskaże w umowie, iż nie życzy sobie dalszego podnajmowania bądź użyczania lokalu a lokator takiego działania dokonana, wynajmujący będzie uprawiony do wypowiedzenia umowy. Wobec takich okoliczności w przeciwieństwie od poprzednio omawianych przesłanek, wynajmujący może dokonać wypowiedzenia bez uprzedniego upominania najemcy. Podobnie jednak jak powyżej musi on zachować jednomiesięczny okres wypowiedzenia.

 

Ciekawym do odnotowania faktem jest jednak okoliczność, iż lokator może być zgody wynajmującego udostępnić lokal osobom wobec którym ciąży na nim obowiązek alimentacyjny (żonie, dzieciom, rodzicom, dziadkom, wnukom i rodzeństwu).

 

D. Zamieszkiwanie w lokalu wymagającym rozbiórki lub remontu budynku

Zamieszkiwanie w lokalu stanowiącym zagrożenie budowlane lub wymagającym gruntownego remontu może być niebezpieczne dla lokatora i innych mieszkańców budynku. W związku z tym faktem, z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia, wynajmujący może wypowiedzieć najem w oparciu o tą właśnie przesłankę.

W przypadku generalnego remontu wymagającego opuszczenia lokalu przez najemcę, wynajmujący na okres roku zobowiązany jest zapewnić lokatorowi lokal zastępczy. Po upływie tego terminu właściciel jest obowiązany udostępnić lokatorowi wyremontowany lokal. Czynsz za lokal zamienny, bez względu na jego wyposażenie techniczne, nie może być wyższy niż czynsz płacony uprzednio. Ponadto właściciel zobowiązany jest pokryć koszty przeprowadzek lokatora.

Wypowiedzenie umowy najmu – inne okoliczności

Omawiane powyżej przesłanki odnosiły się każdorazowo do swego rodzaju negatywnych działań lokatora. Co w sytuacji gdy najemca nie demoluje lokalu, płaci czynsz i wypełnia wszystkie inne leżące na nim obowiązki? Czy wynajmujący może wypowiedzieć taki najem? Odpowiedź jest krótka. Tak, może ale to zależy od okoliczności w jakich złoży wypowiedzenie.

A. Niezamieszkiwanie najemcy lub możliwość jego wyprowadzki do innego lokalu

Właściciel lokalu, w którym czynsz jest niższy niż 3% wartości odtworzeniowej lokalu w skali roku, może wypowiedzieć stosunek najmu z zachowaniem sześciomiesięcznego terminu wypowiedzenia,  z powodu niezamieszkiwania lokatora w mieszkaniu przez okres dłuższy niż 12 miesięcy. Czym jest wartość odtworzeniowa ? Wartość odtworzeniowa to iloczyn powierzchni użytkowej i wskaźnika przeliczeniowego kosztu odtworzenia 1 m2 powierzchni użytkowej. Wskaźnik przeliczeniowy jest natomiast wartością ustalaną odgórnie przez wojewodę w odniesieniu do wszystkich lokali znajdujących się w danym województwie.

Z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia można wypowiedzieć stosunek najmu, jeżeli najemca może się po prostu wyprowadzić do innego lokalu położonego w tej samej miejscowości. Co istotne, najemca musi posiadać jakiś tytuł prawny do tego drugiego lokalu.  Ponadto nie może być w gorszym standardzie niż ten opuszczany. Aby zastosować tą przesłankę wypowiedzenia czynsz musi być również niższy niż 3% wartości odtworzeniowej lokalu.

 

B. Chęć zamieszkania w lokalu przez wynajmującego lub jego rodzinę

W trakcie obowiązywania umowy najmu, wynajmujący może z różnych powodów pragnąć zamieszkać w wynajętym mieszkaniu. Może się tak zdążyć, przykładowo gdy straci własne mieszkanie bądź gdy wymaga ono remontu.

Wobec takich okoliczności wynajmujący może wypowiedzieć najem z 3 letnim okresem wypowiedzenia. Musi on jednak wykazać wobec najemcy, że nie ma innego mieszkania do którego mógłby się wprowadzić.Wynajmujący może skrócić okres wypowiedzenia do pół roku jeżeli najemcy przysługuje inne mieszkanie w tej samej miejscowości i o zbliżonym standardzie. Takie rozwiązanie może zastosować wynajmujący, gdy sam zapewni lokatorowi lokal zamienny.

Co ważne, z obu prezentowanych możliwości może skorzystać jedynie wynajmujący będący właścicielem wynajmowanego lokalu. Nie musi on jednak samodzielnie zamieszkać w wynajmowanym wcześniej lokalu, zamiast niego może w nim zamieszkać członek jego najbliższej rodziny.

Ponadto, okres trzyletniego wypowiedzenia ulegnie wydłużeniu do chwili śmierci lokatora, który ukończył 75 lat i który po upływie 3 letniego okresu wypowiedzenia nie będzie posiadał tytułu do innego lokalu w którym mógłby zamieszkać oraz nie będzie nikogo kto mógłby się nim zaopiekować.

 

Podsumowanie

Wypowiedzenie umowy najmu nie jest sprawą łatwą. Zarówno najemcy jak i wynajmujący powinni dokładnie zapoznać się ze swoimi prawami oraz obowiązkami. Pamiętajmy, że zawsze jednak stosunek najmu,  możemy rozwiązać za porozumieniem stronJeżeli umowa najmu została zawarta na czas określony to co do zasady nie możemy jej wypowiedzieć. Jeżeli nie wpisaliśmy do umowy przesłanek wypowiedzenia to  jedyną możliwością zakończenia najmu jest upływ czasu na jaki została zawarta umowa.

 

Czytaj więcej: https://radca-franczak.pl/2018/09/25/kiedy-przedawnia-sie-dlug-zmiana-terminow-przedawnienia/

prokura

Prokurent czyli prawa ręka przedsiębiorcy. Czym jest prokura?

Prokura to rodzaj pełnomocnictwa, którego może udzielić jedynie przedsiębiorca podlegający wpisowi do odpowiedniego rejestru. Jest to pełnomocnictwo, które uprawnia osobę prokurenta do dokonywania czynności związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa w imieniu przedsiębiorcy. Przed kwietniem 2018 r., prokury mógł udzielić jedynie podmiot podlegający wpisowi do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Wówczas weszła w życie tzw. Konstytucja dla Biznesu (ustawa o przedsiębiorcach wraz z pakietem ustaw nowelizujących). W chwili obecnej nie ma żadnych przeszkód prawnych aby prokurę mógł ustanowić również przedsiębiorca jednoosobowy wpisany do Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej.

Kto może zostać prokurentem?

Aby zostać prokurentem należy posiadać pełną zdolność do czynności prawnych (być pełnoletnim i nieubezwłasnowolnionym). Dodatkowo prokurentem w spółkach prawa handlowego nie może zostać osoba skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwa wskazane w przepisach rozdziałów XXXIII-XXXVII Kodeksu karnego oraz w art. 587, art. 590 i art. 591 ustawy kodeks spółek handlowych, w szczególności za przestępstwa przeciwko:

  1. ochronie informacji (np. niszczenie informacji, sabotaż komputerowy, bezprawne wykorzystywanie programów i baz danych);
  2. wiarygodności dokumentów (np. fałszowanie dokumentów, fałszowanie faktur, kradzież tożsamości, wyłudzanie danych) ;
  3. mieniu (np. kradzież, rozbój, przywłaszczenie, oszustwo, paserstwo);
  4. obrotowi gospodarczemu (np. łapownictwo, oszustwo finansowe i ubezpieczeniowe, pozorne bankructwo);
  5. obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi (np. fałszowanie pieniędzy);
  6. funkcjonowaniu walnego zgromadzenia spółki.

 

Dopiero po spełnieniu tych warunków można powołać prokurenta a następnie prokurent musi to powołanie przyjąćProkurę należy obowiązkowo ujawnić w odpowiednim rejestrze w którym figuruje przedsiębiorca. Z racji na szerokość kompetencji w sprawowanej przez siebie funkcji, powinien być bowiem wiarygodny w oczach kontrahentów przedsiębiorcy.

Jakie uprawnienia ma prokurent?

Prokurent jest umocowany do reprezentowania przedsiębiorcy w sprawach sądowych i pozasądowych. Chodzi tutaj w szczególności o negocjowanie umów, zatrudnianie pracowników czy rozliczanie płatności. Co istotne, prokurent bez odrębnego pełnomocnictwa nie może jednak zbyć lub oddać do używania naszego przedsiębiorstwa oraz nie jest uprawniony do obciążania i zbywania nieruchomości wchodzących w skład firmy.

Z racji na ścisłe uregulowanie prawne, prokura nie może być ograniczana przed przedsiębiorcę co do zakresu czynności jakie może podejmować prokurent. Udzielenie prokury uprawnia więc zawsze do prowadzenia spraw przedsiębiorstwa i reprezentacji przedsiębiorcy wobec osób trzecich. Co ciekawe, może on nawet powoływać w imieniu przedsiębiorcy innych pełnomocników. Zakres umocowania pełnomocników ustanowionych przez prokurenta nie może jednak przekraczać zakresu umocowania samego prokurenta. Nie może on zatem udzielić w imieniu przedsiębiorcy pełnomocnictwa do zbywania nieruchomości należących do firmy.

Ograniczeniem możliwości działania prokurenta są przepisy dot. postępowań rejestrowych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Gdy przedsiębiorca dopiero zakłada spółkę, przy zgłoszeniu może reprezentować go jedynie bezpośrednio powołany przez niego pełnomocnik.

prokura 1

Rodzaje prokury

W chwili obecnej ustawodawca i sądy dopuszczają ustanowienie prokury w trzech rodzajach. Są to:

  1. prokura samoistna (lub inaczej samodzielna);
  2. prokura łączna raz łączna niewłaściwa;
  3. prokura oddziałowa;
Prokura samoistna

Prokurent samoistny to prokurent uprawniony do samodzielnego wykonywania czynności o których wspominałem powyżej. Prokura samodzielna to zatem rodzaj prokury w której przedsiębiorca powołuje jednego (lub wielu) prokurentów i każdy z nich jest uprawniony do samodzielnego działania.

Prokura łączna

Innego rodzaju prokurą jest prokura łączna. Ustanowienie prokury łącznej podlega na ustanowieniu wielu prokurentów, którzy dla skuteczności swych działań muszą występować łącznie. Dla przykładu, w sytuacji gdy przedsiębiorca ustanowi czterech prokurentów łącznych, aby można było podpisać umowę z kontrahentem firmy, działać będą musieli oni wszyscy łącznie.

Prokura łączna niewłaściwa

Od 2017 r. dopuszczono również możliwość ustanawiania tzw. prokury łącznej niewłaściwej. Może ona zostać ustanowiona przez przedsiębiorstwa działające w ramach spółek osobowych lub kapitałowych. Prokura łączna niewłaściwa to ograniczenie prokurenta, do łącznego działania wraz z członkiem zarządu spółki (w przypadku spółek kapitałowych) lub wspólnikiem uprawnionym do reprezentacji spółki (w przypadku spółek osobowych).

Z praktyki wiem, że właśnie ten rodzaj prokury jest szczególnie atrakcyjny dla przedsiębiorców. Pozwala on bowiem zarządom na ułatwienie i przyśpieszenie prowadzenia spraw i reprezentowania spółki bez jednoczesnej utraty nad nią kontroli. Prokurent, który często w ramach obecnej praktyki rynkowej jest wyspecjalizowanym managerem, może bezpośrednio ingerować w działalność firmy. Ponadto w przypadku wewnętrznych sporów prokurent jako osoba w pewnym sensie niezależna może zachować integralność przedsiębiorstwa.

Prokura oddziałowa

Ostatnim rodzajem prokury jest prokura oddziałowa. Prokurę oddziałową może ustanowić przedsiębiorca, który w ramach swojej działalności wyodrębnia zorganizowane oddziały. Prokurent oddziałowy ograniczony jest zatem do prowadzenia spraw i reprezentacji oddziału do którego został przypisany. Prokura oddziałowa może występować w wariancie samoistnym lub łącznym.

Odwołanie prokury

Prokura może być odwołana w każdym czasie. Kodeks cywilny nie wymaga żadnej szczególnej formy dla sporządzenia takiego odwołania. Dla celów dowodowych, warto jednak złożyć odwołanie prokurentowi w formie pisemnej. W przypadku spółek osobowych (spółka jawna, partnerska, komandytowa i komandytowo-akcyjna) prokurenta może odwołać każdy wspólnik uprawniony do prowadzenia spraw spółki. To inaczej niż w przypadku powołania, w którym aby powołać prokurenta w spółce osobowej wymagana jest zgoda wszystkich wspólników prowadzących sprawy spółki. Podobnie sytuacja ma się w przypadku spółek kapitałowych (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i spółka akcyjna).

Wygaśnięcie prokury

Prokura może się zakończyć również poprzez wygaśnięcie z powodów przewidzianych przez ustawę tj.

  1. otwarcia likwidacji przedsiębiorcy;
  2. wykreślenia przedsiębiorcy z właściwego rejestru;
  3. ogłoszenia upadłości;
  4. przekształcenia przedsiębiorcy;
  5. śmierci prokurenta (a także ograniczenie jego zdolności do czynności prawnych).

Czytaj więcej: https://radca-franczak.pl/2019/01/14/upadlosc-firmy.-czym-jest-i-kiedy-powstaje-obowiazek-jej-ogloszenia/

prawo do grobu

Prawo do grobu – czy możliwa jest sprzedaż miejsca na cmentarzu?

Kwestie pochówku uregulowane są w ustawie o cmentarzach i chowaniu zmarłych. Ustawa dotyczy głównie zakładania, utrzymywania, i zamykania cmentarzy oraz elementów technicznych związanych z pochówkiem osób zmarłych. Wskazuje również kto ma prawo do grobu oraz na jakich zasadach można dysponować miejscem na cmentarzu.

Krąg osób posiadających prawo do grobu.

Co to jest prawo do grobu? Jest to uprawnienie do pochowania w danym grobie.  Posiada je osoba, która podpisała z zarządcą cmentarza umowę o „rezerwację” kwatery. Ona w pierwszej kolejności decyduje o tym, kto może być pochowany w danym grobie. Problem pojawia się jednak po śmierci tej osoby.Prawo do grobu nie ma bowiem charakteru majątkowego, tylko osobisty. W praktyce oznacza to, że nie podlega ono zasadom dziedziczenia.

Co zatem dzieje się z prawem do grobu? Prawo to przysługuje wówczas w zastępstwie, najbliższym krewnym tej osoby tj.:
1. współmałżonkowi,
2. krewnym zstępnym,
3. krewnym wstępnym,
4. krewnym bocznym do 4 stopnia pokrewieństwa,
5. powinowatym w linii prostej do 1 stopnia.

Zasady dysponowania grobowcem po śmierci pierwotnego dysponenta.

Pochowanie w grobowcu kolejnej zmarłej osoby nazywa się dochówkiem. Po śmierci pierwotnego dysponenta prawa do grobu, generalnie każda z wymienionych powyżej osób może samodzielnie nim dysponować i decydować, kto ma w nim pochowany.  Co do zasady, można stwierdzić, że w tym wypadku obowiązuje zasada “kto pierwszy ten lepszy”. Jednak w przypadku konfliktu, osoby te mogą również skierować sprawę do sądu. Wówczas sąd rozstrzygnie, czyich dóbr osobistych prawo do grobu dotyczy bardziej i to ta osoba będzie uprawniona do dochówku.

prawo do grobu

fot. pixabay.com

Skąd administrator cmentarza wie, kto jest uprawniony do dochówku?

Gdy do biura cmentarza przyjdzie ciocia zmarłego dysponenta, z prośbą o dochówek zmarłego wujka, administrator cmentarza co do zasady nie będzie miał jak sprawdzić, czy osoba ta rzeczywiście jest uprawniona do dochówku. W praktyce niektórzy zarządcy cmentarzy sprawdzają pokrewieństwo, najczęściej poprzez nałożenie obowiązku złożenia oświadczenia o pokrewieństwie. W skrajnych przypadkach, w biurach cmentarzy możemy być też poproszeni o przedłożenie świadectwa urodzenia, małżeństwa czy zgonu.

Sam w praktyce spotkałem się z kuriozalną sytuacją, gdy w rodzinnym grobie mojego klienta pochowana została obca osoba. Gdy rodzina klienta zorientowała się, że ktoś się podszył się pod któregoś z jej członków, skierowała sprawę do sądu. Czy można żądać ekshumacji takiego zmarłego? Teoretycznie tak, ale w praktyce sądy, z uwagi na cześć zmarłego nie orzekają ekshumacji a jedynie odszkodowanie.

Kiedy stracimy prawo do grobu?

W momencie, kiedy rodzina przestanie uiszczać opłaty za przedłużenie ważności grobu, zarządca cmentarza ma prawo do dokonania ekshumacji pochowanego w nim zmarłego i udostępnienia miejsca innym. Nie dzieje się to jednak od razu. Okres karencji wynosi w tym wypadku pięć lat.

Sprzedaż grobowca w świetle przepisów prawa.

Istotnym jest, że tylko nagrobek i ciało, które jest pochowane w grobie należy do rodziny. Miejsce pod grobowcem jest mieniem komunalnym. Oznacza to, że co do zasady sprzedaż miejsca na cmentarzu jest niespuszczalna. Wyjątkowo, jeżeli grób (pod którym rozumiemy nagrobek) jest pusty i przedstawia jakąś wartość majątkową, a regulamin konkretnego cmentarza na to pozwala, to nie ma przeciwwskazań prawnych co do zawarcia umowy przed notariuszem, który poświadczy przekazanie w dyspozycję osobie trzeciej miejsca pod grób.

Czytaj więcej: https://radca-franczak.pl/2019/01/03/kaucja-gwarancyjna—zabezpieczenie-roszczen-zwiazanych-z-usunieciem-wad/

kaucja gwarancyjna

Kaucja gwarancyjna – zabezpieczenie roszczeń związanych z usunięciem wad

Kaucja gwarancyjna jest rodzajem zabezpieczenia przysługującym inwestorowi, wykorzystywana najczęściej w umowach o roboty budowlane czy umowach dostawy towarów. Najczęściej kaucję gwarancyjną realizujemy poprzez:

  • wpłatę określonej kwoty pieniężnej na konto inwestora na określony czas po realizacji umowy, albo
  • zatrzymanie przez inwestora każdorazowo ustalonej kwoty z każdej wystawianej przez niego faktury.

Jaki jest cel kaucji gwarancyjnej?

Kaucja gwarancyjna ma na celu zabezpieczenie ewentualnych przyszłych kosztów związanych z usuwaniem wad w wykonywanych robotach czy w dostarczonych towarach. Choć faktycznie ma ona znaczenie i aktywuje się dopiero po wykonaniu umowy zasadniczej, którą zabezpiecza warto pochylić się nad jej treścią jeszcze przed zawarciem umowy.

Klauzula umowna czy odrębna umowa?

To zależy od potrzeb stron umowy. Co do zasady klauzula kaucji gwarancyjnej będzie jednym z postanowień umowy zasadniczej. Może się jednak zdarzyć, że zostanie zawarta odrębna umowa określająca zasady jej obowiązywania.

Co powinna przede wszystkim zawierać klauzula kaucji gwarancyjnej?

W żadnym kodeksie nie znajdziemy przepisów, które szczegółowo normowałaby instytucję kaucji gwarancyjnej. Co to oznacza? Oznacza to, że wyłącznie od nas zależy jej szczegółowy zakres i terminy zwrotu.

Konstruując takie postanowienia lub podpisując umowy, które je zawierają trzeba zatem bardzo uważać. W szczególności chodzi o precyzyjne ustalenie momentu zwrotu zatrzymanej lub wpłaconej kaucji. W praktyce bardzo często zdarza się, że wykonawca nie może odzyskać środków przekazanych inwestorowi tytułem kaucji. Wynika to bardzo często z niedopilnowania treści tworzonego postanowienia albo niezanalizowania przedstawionego mu projektu umowy. Wykonawcy bardzo często ulegają błędnym założeniom, że „jakoś to będzie”, „przecież się dogadamy”.

Obserwacja rzeczywistości pozwala mi jednak wysunąć inny wniosek. Jeśli inwestor może uchylić się od zwrotu kaucji lub przeciągnąć moment wypłaty to z całą pewnością to zrobi. Dlatego tak istotne jest zabezpieczenie swoich interesów już na etapie formułowania umowy.

W klauzuli należy również w sposób szczegółowy i nie budzący wątpliwości określić jakie okoliczności dają prawo skompensowania przez inwestora roszczeń wobec wykonawcy. W przypadku gdy zbyt ogólnikowo określimy przedmiot zabezpieczenia, w przyszłości również mogą powstać wątpliwości czy środki zatrzymane zostały zasadnie czy też nie. Wówczas inwestor może pozostać bez ochrony, którą miała zapewnić mu kaucja gwarancyjna.

kaucja gwarancyjna

Zabezpiecz swoje interesy.

Każdorazowo, będąc zarówno inwestorem jak i wykonawcą warto skonsultować z prawnikiem treść umowy, którą zamierzamy podpisać. Pozwoli to uniknąć niepotrzebnych stresów i zaoszczędzić wiele pieniędzy, szczególnie gdy mowa o dużych inwestycjach.

 

Czytaj więcej: https://radca-franczak.pl/2018/11/28/kiedy-nalezy-ci-sie-40-euro-za-przeterminowana-platnosc/

bonifikata

Bonifikata przy przekształceniu użytkowania wieczystego w prawo własności

Uchwalona przez Sejm ustawa o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności powoduje, iż z dniem 1 stycznia 2019 r. użytkownicy wieczyści stają się właścicielami użytkowanych nieruchomości z obowiązkiem ponoszenia spłat na rzecz poprzedniego właściciela. Tym, którzy uiszczą opłatę za przekształcenie w pierwszych latach obowiązywania ustawy, przyznana będzie specjalna bonifikata.

Czy jest użytkowanie wieczyste ?

Użytkowanie wieczyste to oddanie do korzystania nieruchomości będącej własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Osoba władająca taką nieruchomością jako użytkownik wieczysty zasadniczo włada nią jak właściciel. Może ona nieruchomością swobodnie rozporządzać (sprzedawać, darować, czynić przedmiotem zapisu testamentowego). Z nieruchomości można również prowadzić egzekucję. Użytkownik wieczysty, który wzniósł na nieruchomości budynki staje się ich właścicielem. Jedynym obowiązkiem użytkownika wieczystego było ponoszenie opłat na rzecz właściciela gruntu. Wynosiła ona od 0,3 do 3% wartości nieruchomości.

Kto nabędzie prawo własności ?

Z uwagi na trudności jakie przysparzało użytkowanie wieczyste właścicielom budynków, ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie specjalnych przepisów. Znoszą one użytkowanie wieczyste wobec tych użytkowników, którzy na dysponowanych gruntach wznieśli budynki mieszkalne. Ustawowe przekształcenie dotyczy nie tylko nieruchomości na których wzniesiono domy mieszkalne ale i także nieruchomości zabudowanych częściowo lokalami usługowymi. Warunkiem takiego przekształcenia jest jednak, aby co najmniej połowę lokali stanowiły lokale przeznaczone na cele zamieszkania.

Wprowadzona ustawa to pierwszy krok do całkowitego wyeliminowania instytucji użytkowania wieczystego z polskiego prawa. Ustawa oprócz omawianego obligatoryjnego przekształcenia użytkowania we własność wprowadza również zakaz ustanawiania nowych użytkowań wieczystych gruntów na cele zabudowy mieszkaniowej.

Z czym wiąże się przekształcenie użytkowania wieczystego we własność ?

W związku ze zmianą użytkowania wieczystego w prawo własności znika obowiązek ponoszenia przez właścicieli wspomnianych opłat rocznych. Nie oznacza to jednak, iż przekształcenie jest darmowe. Byli użytkownicy wieczyści będą bowiem zobligowani do uiszczania na rzecz Skarbu Państwa bądź gminy (powiatu lub województwa) tzw. opłaty przekształceniowej. Opłata przekształceniowa jest rozłożona na 20 rocznych rat odpowiadających wysokością opłacie rocznej za użytkowanie wieczyste. Opłatę przekształceniową będzie można jednak uiścić z góry w jednej kwocie. Za wniesienie całej opłaty przekształceniowej w jednej kwocie, ustawa przewiduje swego rodzaju ulgę zwaną bonifikatą.

Ile wyniesie bonifikata?

Wysokość ulgi zależy od tego czy grunt jest własnością Skarbu Państwa czy jednostki samorządu terytorialnego. Im wcześniej zdecydujemy się wpłacić bonifikatę tym będzie ona wyższa. Najwyższa bonifikata wynosi 60% a warunkiem jej uzyskania jest wpłata opłaty w 2019 r. Ostatnią bonifikatę w wysokości 10% uzyskać można wpłacając opłatę w 2024 r.

W przypadku gruntów będących własnością jednostki samorządu terytorialnego, o wysokości bonifikaty decyduje uchwała organu uchwałodawczego jednostki samorządu terytorialnego.

Przekształcenie użytkowania wieczystego wiąże się również z koniecznością uregulowania stanu prawnego nieruchomości w księgach wieczystych. O to nie musi się jednak troszczyć właściciel gruntu, gdyż sądy wieczystoksięgowe będą dokonywać tych zmian z urzędy.

bonifikata

Jak to jest w Krakowie?

W Krakowie wysokość ulgi określa uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 7 listopada 2018 r. Zrównała ona wysokość bonifikat z tymi, które określone zostały w ustawie w stosunku go gruntów Skarbu Państwa. Należy jednak śledzić czy wysokość bonifikaty nie ulegnie zmianie. Procedowana jest bowiem zmiana wskazanej uchwały Rady Miasta Krakowa i wprowadzenie 98% bonifikaty w pierwszym roku obowiązywania ustawy.

 

Czytaj więcej: https://radca-franczak.pl/2018/11/13/zmiany-prawa-pracy-2019-r./

Zawieranie umów przez internet

Zawieranie umów przez Internet – szansa czy zagrożenie ?

Na postawione w tytule pytanie o zawieranie umów przez Internet można odpowiedzieć krótko – tak.

Po pierwsze jednak czym jest umowa?

W ogólnie przyjętym społecznym wyobrażeniu, umowa to dokument na którym strony przez złożenie podpisów umawiają się wzajemnie na wykonanie określonych czynności.

Umowa wcale nie musi dla swej ważności być spisana na papierze (oczywiście od każdej zasady istnieją wyjątki). W obrocie prawnym występują zatem bardzo często umowy ustne a także w związku z rozwojem technologicznym umowy zawierane drogą elektroniczną.

Zawieranie umów przez Internet. Kiedy umowa zostaje zawarta?

W przypadku tradycyjnych umów pisemnych sprawa jest prosta. Strony umawiają się na spotkanie, na którym po ustaleniu szczegółów współpracy. Następnie podpisują stosowne dokumenty lub po ich podpisaniu się nimi po prostu się nimi wymieniają.

W przypadku zawarcia umowy elektronicznej sprawa jest nieco bardziej złożona. Wyjaśnienia daje nam tutaj art. 60 ust. 2 ustawy Kodeks cywilny. Stanowi on, że „świadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią”.

Co to oznacza, że osoba może zapoznać się z jego treścią?

Oznacza to, iż nie ma w rzeczywistości znaczenia fakt, iż strona do której kierujemy nasze oświadczenie zapoznała się z jego elektroniczną treścią.  Istotny jest fakt, iż mogła to zrobić (np. otrzymała wiadomość e-mail zawierającą dokument elektroniczny w ogólnodostępnym formacie). Samo jednak otrzymanie wiadomości zawierającej propozycją zawarcia konkretnej umowy ani nawet fakt odczytania maila nie oznacza, iż doszło już do zawarcia umowy. Musimy bowiem wyrazić naszą zgodę na powstanie stosunku prawnego. Warto jednak pamiętać, iż zgoda może być wyrażona przez każde z naszych zachowań. Jeżeli przystąpimy zatem do wykonywania umowy bez potwierdzenia otrzymania jej treści, może to zostać uznane za zgodę na proponowane działania.

Odstąpienie od umowy.

W tym miejscu warto również zwrócić na uwagę na prawo odstąpienia od umowy zawartej na odległość (zawarcie umowy przez Internet jest jak właśnie tego typu umową). Jeżeli jesteśmy konsumentem (ujmując najprościej – kiedy przy zawieraniu umowy występujemy jako osoba indywidualna a nie firma) a drugą stroną umowy jest przedsiębiorca, w terminie 14 dni od zawarcia umowy na odległość mamy prawo do jej odstąpienia. Przepisy prawa przewidują jednak szereg wyjątków od tej reguły, np. zakup biletów na koncert. Jest to jednak temat obszerny na inny wpis.

Podsumowując, zawieranie umów przez Internet ma taki sam skutek jak zawieranie ich tradycyjną metodą pisemną. Wymiana maili w których strony ustalają wykonanie wzajemnych zobowiązań jest więc zatem umową. W przypadku umów zawieranych drogą elektroniczną istnieje jednak spore ryzyko, iż strony w dokładny sposób nie opiszą wzajemnych relacji, nie wyjaśnią wszystkich kwestii, bądź nieprawidłowo zrozumieją co w rzeczywistości miały na myśli składając swoje oświadczenia. Jeżeli już zatem zwieramy umowę przez Internet upewnijmy się, iż druga strona prawidłowo odczytała nasze intencje a nasze oświadczenia są dla niej jasne i zrozumiałe.

 

Zobacz: https://radca-franczak.pl/uslugi/sprawy-cywilne/