klauzula wykonalności

Klauzula wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika

admin0 Komentarzy

W dzisiejszych czasach zatory płatnicze stają się regułą. W związku z tym coraz częściej musimy wystąpić na drogę postępowania sądowego aby odzyskać przysługującą nam wierzytelność. Pozwaliśmy zatem naszego dłużnika, uzyskaliśmy wyrok sądowy, idziemy do komornika i co się okazuje? Okazuje się, że nasz dłużnik niewiele ma. Co możemy wówczas zrobić? Jednym ze sposobów odzyskania naszych pieniędzy jest nadanie na naszym wyroku klauzuli wykonalności  przeciwko małżonkowi dłużnika. Pozwoli ona sięgnąć przez komornika w egzekucji nie tylko do majątku osobistego dłużnika, ale również do majątku objętego wspólnością małżeńską. Czy coś nam to da? Czasem tak a czasem nie. Jednak zawsze warto spróbować, zwłaszcza gdy dług jest spory.

Zgoda na zaciągnięcie zobowiązania – odpowiedzialność małżonka

Co do zasady, małżonek odpowiada za zobowiązania drugiego małżonka, jeśli wyraził zgodę na zaciągnięcie przez niego zobowiązania. Dotyczy to jednak tylko sytuacji gdy małżonkowie pozostają w małżeńskiej wspólności majątkowej.

Wówczas, co do zasady wierzyciel może żądać egzekucji swojego roszczenia z majątku osobistego dłużnika a także z majątku wspólnego małżonków. Jednak do egzekucji wierzyciel musi uzyskać tzw. klauzulę wykonalności przeciwko współmałżonkowi.

W przypadku gdy małżonkowie posiadają rozdzielność majątkową, wierzyciel  nie może prowadzić egzekucji z majątku drugiego małżonka, jeżeli nie jest on współdłużnikiem.

klauzula wykonalności

Brak zgody na zaciągnięcie zobowiązania – odpowiedzialność małżonka

  1. majątku osobistego dłużnika,
  2. jego wynagrodzenia za pracę lub
  3. dochodów uzyskanych przez niego z innej działalności oraz z praw autorskich i praw pokrewnych, prawa własności przemysłowej oraz innych praw twórcy.

Jeżeli małżonek zaciągnął zobowiązanie bez zgody drugiego małżonka albo zobowiązanie jednego z małżonków nie wynika z czynności prawnej (np. odszkodowanie), wierzyciel może prowadzić egzekucję z:

Ponadto jeśli wierzytelność powstała w związku z prowadzeniem przedsiębiorstwa, wierzyciel może prowadzić egzekucję także ze składników przedsiębiorstwa.

Klauzula wykonalności przeciwko małżonkowi – tytuł egzekucyjny

Klauzulę wykonalności przeciwko małżonkowi nadaje się tytułowi egzekucyjnemu wydanemu przeciwko osobie pozostającej w związku małżeńskim. Czym jest tytuł egzekucyjny? Najczęściej możemy spotkać się z tytułami egzekucyjnymi w postaci prawomocnych:

  1. wyroków sądów,
  2. nakazów zapłaty, również tych wydanych przez e-sąd,
  3. postanowień sądu,
  4. wyroków zaocznych,
  5. ugód zawartch przed sądem,

Ponadto coraz częściej możemy spotkać się z tytułem egzekucyjnym w postaci aktów notarialnych, w których dłużnicy dobrowolnie poddaje się egzekucji w tym akcie wskazanej.

Powyższe oznacza, że zanim sięgniemy do majątku wspólnego małżonków, długu będziemy dochodzić wobec małżonka dłużnika. Musimy mieć bowiem tytuł egzekucyjny wobec naszego pierwotnego dłużnika.

Dopiero po jego otrzymaniu, sąd na nasz wniosek może nadać klauzulę wykonalności także przeciwko jego małżonkowi z ograniczeniem jego odpowiedzialności do majątku objętego wspólnością majątkową. Ale czy zawsze? Są pewne wymogi i ograniczenia w tym zakresie.

klauzula wykonalności

Klauzula wykonalności przeciwko małżonkowi – przesłanki

Skoro klauzula ma być wydana na małżonka dłużnika, dla jej nadania niezbędne jest zatem wykazanie przed sądem, że:

  1. dłużnik pozostawał w związku małżeńskim w czasie powstania długu oraz w czasie nadania klauzuli wykonalność,
  2. w czasie gdy powstał dług małżonkowie podlegali ustrojowi wspólności majątkowej,
  3. wspólność majątkowa istniała w chwili wydania tytułu egzekucyjnego oraz istnieje w dalszym ciągu w chwili nadania klauzuli,

Ponadto, aby sąd wydał nam klauzulę wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika, musimy wykazać dokumentem urzędowym lub prywatnym, że stwierdzona tytułem egzekucyjnym wierzytelność powstała za zgodą jego małżonka.

Warunkiem uzyskania klauzuli wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika jest zatem udowodnienie, że czynność, do której wierzytelność się odnosi np. sprzedaż, kredyt, pożyczka, została dokonana za zgodą tego małżonka.

Aby to wykazać możemy wykorzystać zarówno dokument urzędowy, jak i prywatny. W praktyce wystarczy, że np. małżonek wyraził swoją zgodę, składając podpis na egzemplarzach umowy, z której  wynika wierzytelność objęta tytułem wykonawczym czy złożył stosowne oświadczenie jako załącznik do umowy. Za dokument prywatny może być także uznana faktura VAT podpisana przez małżonka dłużnika.

Z doświadczenia wiem, że najlepiej taką zgodę mieć na piśmie, jako oświadczenie małżonka, jeszcze przed zaciągnięciem zobowiązania. Pozwoli to w przyszłości uniknąć niepotrzebnego sporu.

Co zrobić gdy nie jesteśmy w stanie wykazać zgody małżonka?

W sytuacji gdy, nie będziemy w stanie wykazać zgody małżonka na zaciągnięcie zobowiązania, ustawodawca przewidział jedno rozwiązanie.

Zastosowanie znajdzie ono jednak jedynie w sytuacji gdy dług powstał w związku z prowadzonym przez dłużnika przedsiębiorstwem.  Przy czym chodzi tutaj o przedsiębiorstwo, które wchodzi do majątku wspólnego małżonków. Wówczas posiadanemu przez nas tytułowi egzekucyjnemu, sąd nada klauzulę wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika z ograniczeniem jego odpowiedzialności do przedsiębiorstwa wchodzącego w skład majątku wspólnego małżonków.

Nie trzeba w tym przypadku wykazać zgody na zaciągnięcie zobowiązania przez małżonka. Wierzyciel ma obowiązek jedynie wykazać dokumentem urzędowym lub prywatnym, że dochodzony dług jest związany z prowadzeniem przedsiębiorstwa jednego z małżonków.

Oznacza to jednak, że w tym przypadku zakres egzekucji będzie węży i nie będzie obejmował całości majątku wspólnego. Egzekucję będziemy mogli prowadzić wyłącznie ze składników firmy będących częścią majątku wspólnego małżonków.

klauzula wykonalności

Nadanie klauzuli przez sąd

Klauzula wykonalności to de facto pieczątka sądu na naszym tytule egzekucyjnym. Sąd stwierdza w niej, że małżonek odpowiada za zobowiązania określone tytułem ale jego odpowiedzialność ograniczona jest do „majątku objętego wspólnością majątkową” albo „do składników przedsiębiorstwa wchodzącego w skład majątku wspólnego małżonków”.

Sąd nie wymienia tutaj szczegółowo przedmiotów majątkowych objętych wspólnością. Przedmioty te musimy ustalić sami lub z pomocą komornika już na etapie egzekucji.

Sądem właściwym do rozpoznania wniosku o nadanie klauzuli jest sąd pierwszej instancji, w którym toczyła się sprawa. Jest to zatem sąd, który wydał posiadany przez nas wyrok czy nakaz zapłaty.

Uczestnikami postępowania klauzulowego są wyłącznie wierzyciel i małżonek dłużnika. Od wniosku o nadanie klauzuli wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika sąd pobiera opłatę w wysokości 50 zł.



zakładanie fundacji

Zakładanie fundacji

Fundacja może być ustanowiona dla realizacji zgodnych z podstawowymi interesami Rzeczypospolitej Polskiej celów społecznie lub gospodarczo użytecznych, w szczególności takich, jak: ochrona zdrowia, rozwój gospodarki i nauki, oświata i wychowanie, kultura i sztuka, opieka i pomoc społeczna, ochrona środowiska oraz opieka nad zabytkami. Jeżeli fundacja ma prowadzić działalność gospodarczą, to tylko w rozmiarach służących realizacji jej celów. Zakładanie fundacji przypomina zakładanie spółki prawa handlowego.

Fundację mogą ustanawiać osoby fizyczne niezależnie od ich obywatelstwa i miejsca zamieszkania oraz osoby prawne mające siedzibę w Polsce lub za granicą. Podstawowymi dokumentami regulującymi funkcjonowanie fundacji są akt fundacyjny i przyjmowany na jego podstawie statut.

Zakładanie fundacji

Akt fundacyjny

Akt fundacyjny to oświadczenie woli o ustanowieniu fundacji składane przez fundatora. Musi być złożony w formie aktu notarialnego. Fundator powinien wskazać w akcie fundacyjnym cel fundacji oraz składniki majątkowe przeznaczone na jego realizację. Składnikami majątkowymi mogą być pieniądze, papiery wartościowe, a także oddane fundacji na własność rzeczy ruchome i nieruchomości.

W akcie fundacyjnym i statucie należy wskazać konkretną wartość środków majątkowych fundacji. Ustawodawca nie określił w tym zakresie minimalnego pułapu początkowego. Co istotne poza zakresem kognicji Sądu rejestrowego pozostaje oczywiście ocena, czy majątek jest wystarczający do osiągnięcia zakładanego celu fundacji.

Statut jako akt organizacyjny fundacji

Po przyjęciu aktu fundacyjnego, fundator ustala statut fundacji. Obligatoryjnie statut musi zawierać:

zakładanie fundacji

  • nazwę;
  • siedzibę;
  • majątek fundacji;
  • cel fundacji;
  • zasady, formy i zakres działalności fundacji;
  • skład i organizację zarządu, sposób powoływania oraz obowiązki i uprawnienia tego organu i jego członków.

W statucie możemy uregulować również zasady prowadzenia działalności gospodarczej, zasady połączenia inną fundacją czy też możliwość tworzenia innych obok zarządu organów fundacji.

Należy pamiętać też, że jeżeli fundator nie powoła się do zarządu fundacji lub nie zastrzeże dla siebie specjalnych uprawnień, to nie bierze on udziału w dalszym funkcjonowaniu fundacji.

Zakładanie fundacji – proces rejestracji fundacji

Do wniosku rejestracyjnego sporządzanego na formularzu KRS-W9, wnioskujący w formie załącznika ma obowiązek załączyć:

  • Akt notarialny o ustanowieniu fundacji sporządzany przez fundatora;
  • Oświadczenie fundatora określające ministra właściwego do nadzoru nad wykonywaniem celów statutowych;
  • Statut fundacji podpisany przez fundatora w trzech egzemplarzach;
  • Uchwały o powołaniu władz fundacji w postaci zarządu oraz rady fundacji wraz z formularzem KRS-WK;
  • Dowód potwierdzenia dokonania opłaty za wpis.

Jeżeli fundacja nie zamierza prowadzić działalności gospodarczej, koszt złożenia wniosku wynosi 250,00 zł. W przypadku korelatywnego wpisu do rejestru przedsiębiorców, fundator musi liczyć się z opłatą w wysokości 600,00 zł. Składa się na nią kwota 500,00 zł opłaty sądowej oraz 100,00 zł za ogłoszenie w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. Wysokość taksy notarialnej za sporządzenie aktu o ustanowieniu fundacji, uzależniona jest od wysokości zadeklarowanego majątku przewidzianego na osiąganie celów statutowych.

zakładanie fundacji

Od kiedy fundacja może działać?

Fundacja nabywa osobowość prawą z chwilą uzyskania wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego. Oznacza to, że może zacząć działalność dopiero od momentu jej wisu do KRS.

Złożenie wniosku o wpis do KRS wiąże się z dokonaniem odpowiedniego zgłoszenia. W toku postępowania rejestrowego sąd bada wniosek i dołączone do niego dokumenty. W razie stwierdzenia wad we wniosku lub dokumentach, sąd wezwie wnioskodawcę do ich usunięcia. Sąd określi jednocześnie kierunek postulowanych zmian i uzupełnień i zakreślając termin do dokonania tych czynności. Należy dopilnować aby uzupełnić wniosek w terminie. W razie bezskutecznego upływu terminu sąd odmówi dokonania wpisu.

Postanowienie o wpisaniu fundacji do KRS następuje po stwierdzeniu, iż cel i statut fundacji są zgodne z przepisami prawa a wniosek o wpis nie zawiera żadnych braków.



zwrot towaru

Zwrot towaru zakupionego przez internet

Dokonywanie zakupów przez Internet cieszy się rosnącą popularnością. Coraz więcej konsumentów decyduje się zamawiać towary przez Internet, gdyż wiąże się to dla nich z dużą wygodą. Zakupy przez internet wiążą się jednak z ryzykiem. Jak dokonać zwrotu towaru, który nie spełnia naszych oczekiwań?

Zadbaj o bezpieczeństwo przed zakupem towaru

Zanim jednak przyjrzymy się zagadnieniom prawnym dotyczącym zasad dokonywania zakupów i zwrotu towarów, warto zwrócić uwagę na potencjalne niebezpieczeństwa czyhające na kupujących. W pierwszej kolejności konsumenci powinni wnikliwie zapoznawać się z opisami kupowanych produktów. W przeciwieństwie do „standardowych” zakupów, konsument nie jest w stanie naocznie stwierdzić jakości towaru, jego rozmiarów czy użyteczności.

Przed dokonaniem zakupu kupujący powinien zapoznać się z charakterystyką sprzedawcy. Kupujący może sprawdzić od jak dawna sprzedawca prowadzi działalność. Warto zwrócić uwagę również czy inni użytkownicy sieci nie zostali przed sprzedawcę wprowadzeni w błąd. Wnikliwe zapoznanie się z profilem działalności sprzedającego pozwoli nam zminimalizować ryzyko nietrafionego zakupu czy też oszustwa.

zwrot towaru

Bezpieczeństwo danych osobowych

Przed dokonaniem zakupu warto również zadbać o bezpieczeństwo naszych danych. Zakupów powinniśmy dokonywać jedynie na sprawdzonym komputerze, unikając dokonywania płatności elektronicznych w miejscach publicznie dostępnych. Ustawa o świadczeniu usług drogą elektroniczną nakłada na sprzedających przez Internet szereg obowiązków, wśród których wyróżnia się:

  • podanie klientowi konkretnej informacji o sobie i prowadzonym przez siebie przedsiębiorstwie,
  • opracowanie regulaminu świadczenia usług i udostępnienia go każdemu odbiorcy,
  • zabezpieczenie poufności i integralności przekazywanych danych.

Kiedy przysługuje nam prawo do zwrotu zakupionych towarów?

Kupujący towar za pośrednictwem sieci Internet posiada ustawowe prawo zwrotu zakupu. Uprawnienie wynika to bezpośrednio ustawy o prawach konsumenta. Warunkiem skutecznego skorzystania z niniejszego uprawnienia jest złożenie przez konsumenta oświadczenia o odstąpieniu od umowy w terminie
 14 dni kalendarzowych   od dnia otrzymania przedmiotu. Kupujący ma prawo odstąpić od umowy nawet przed otrzymaniem przedmiotu.

Kupujący poinformować sprzedającego o odstąpieniu. Ułatwi to proces odsyłania towarów, gdyż sprzedawca będzie poinformowany o nadejściu przesyłki. Warto również pamiętać, iż
 początkiem liczenia terminu jest dzień następujący pod dniu otrzymania towaru Jeżeli zatem otrzymaliśmy zamówiony przedmiot dnia 12 kwietnia do termin dokonania odstąpienia upływa dnia 26 kwietnia.

W chwili skutecznego złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy zawartej na odległość, umowę uważa się za niezawartą. Jeżeli konsument złożył oświadczenie o odstąpieniu od umowy zanim przedsiębiorca przyjął jego ofertę, oferta przestaje wiązać.


Zawieranie umów przez internet

CZYTAJ WIĘCEJ

Zawierania umów przez internet – szansa czy zagrożenie?


W jaki sposób odstąpić od umowy sprzedaży

Przeważnie do przesyłki sprzedający dołączają formularz odstąpienia, który po wypełnieniu należy do nich odesłać. Na formularzu powinny znaleźć się obowiązkowe pola, które powinniśmy we własnym zakresie wypełnić. Chodzi tu o dane sprzedającego w postaci jego adresu, datę odbioru przesyłki, oraz nasze dane opatrzone własnoręcznym podpisem. Oświadczenie o odstąpieniu przed wysłaniem powinniśmy skopiować, celem ułatwienia dochodzenia naszych praw w ewentualnym sporze ze sprzedającym.

Sprzedawca powinien, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania oświadczenia kupującego o odstąpieniu od umowy, zwrócić nam wszystkie dokonane płatności. Co warto wiedzieć, sprzedawca powinien zwrócić nam koszty dostarczenia do niego zwracanego przedmiotu. W tym celu do oświadczenia o odstąpieniu powinniśmy dołączyć rachunek za nadanie zwrotu. Sprzedawca ma jednak prawo zatrzymać wypłatę do chwili otrzymania zwrotu lub do momentu otrzymania dowodu nadania.

zwrot towaru

1. Sprzedawca nie poinformował o prawie do odstąpienia od umowy

Jeżeli jednak kupujący nie został poinformowany o prawie odstąpienia od umowy, to termin na odstąpienie wydłuża się o 12 miesięcy od dnia upływu standardowego terminu 14 dni. Jeżeli jednak w tym okresie sprzedający zorientuje się, iż takiej informacji nie udzielił a następnie przekaże ją w późniejszym terminie, to termin do odstąpienia od umowy upływa po 14 dniach od dnia udzielenia tej informacji konsumentowi.

2. Zwrot towaru w oryginalnym opakowaniu?

Nieuczciwi sprzedawcy prowadzący sklepy internetowe nie mogą uzależniać skuteczności odstąpienia przez konsumenta od umowy zawartej przez Internet, od zwrotu towaru w oryginalnym opakowaniu. Opakowanie nie jest bowiem przedmiotem sprzedaży, lecz jedynie przedmiotem zabezpieczającym towar.

3. Zwrot towaru niezamówionego

Otrzymałeś towar, którego nie zamawiałeś? Pamiętaj, konsument jest zwolniony z obowiązku uiszczania wynagrodzenia na rzecz sprzedawcy w przypadkach niezamówionego dostarczania. Brak naszej odpowiedzi nie można traktować jako wyrażenie zgody.

W jakich przypadkach nie można zwrócić towaru

Od każdej zasady istnieją również wyjątki, a zatem nie wszystkie zakupione przez Internet przedmioty możemy zwrócić bez zgody sprzedającego. Zaliczamy do nich zakupy.:

  • towarów ulegających szybkiej degradacji lub które posiadają krótki termin przydatności – mowa tu oczywiście o zakupach spożywczych;
  • usług, które za naszą zgodą zostały w pełni wykonane przed upływem terminu do odstąpienia;
  • towarów lub usług, których cena lub wynagrodzenie zależy od wahań na rynku finansowym;
  • przedmiotów wykonanych na specjalne zamówienie kupującego lub zgodnie z przesłaną przez niego specyfikacją – np. zindywidualizowana biżuteria, ubrania szyte na miarę;
  • towarów, które ze względów ochrony zdrowia lub higieny, tracą swoje wartości po otwarciu – np. leki czy suplementy diety;
  • zabezpieczonych nagrań dźwiękowych, nagrań filmowych lub programów komputerowych, których opakowania zostały otwarte po dostarczeniu;
  • usług hotelarskich, przewozu rzeczy, najmu samochodów, gastronomii, związanych z wypoczynkiem, wydarzeniami rozrywkowymi, sportowymi lub kulturalnymi, jeżeli w umowie oznaczono dzień lub okres świadczenia usługi (np. bilety na koncert).
zwrot towaru

Obowiązki konsumentów

Zakup i zwrot towaru nie wiąże się tylko z obowiązkami po stronie sprzedawcy. Pewna odpowiedzialność za zakupiony towar spoczywa również na nabywcy. Konsument odpowiada za wszelkie zmniejszenie wartości towarów wynikające z obchodzenia się z towarami w sposób inny niż konieczny do stwierdzenia charakteru, cech i funkcjonowania towarów. Po zakupie sukienki czy butów, nie możemy wybrać się w nich na imprezę a po jej zakończeniu stwierdzić, że towar nam jednak nie pasuje i odstąpić od umowy sprzedaży.



zasiedzenie nieruchomości

Zasiedzenie nieruchomości

Zasiedzenie nieruchomości – kim jest samoistny posiadacz?

Wyłącznie samoistny posiadacz może zasiedzieć nieruchomość. Zacznijmy zatem od definicji samoistnego posiadacza. Samoistny posiadacz to osoba władająca daną nieruchomością jak właściciel. W sensie prawnym nie jest to właściciel ale osoba, która wykonuje wszelkie uprawnienia właścicielskie i dodatkowo uznawana jest za właściciela przez otoczenie.

Zasiedzieć można nie tylko nieruchomość gruntową lub budynkową ale także lokal mieszkalny.

Czym jest zasiedzenie? Zasiedzenie to nic innego jak stwierdzenie własności poprzez samoistne posiadanie. Posiadacz nieruchomości zasiedzi ją gdy wykaże, że zachowuje się względem niej jak właściciel. Co to oznacza? Oznacza to, że posiadacz winien wykonywać standardowe czynności właścicielskie:

  • gospodarować nieruchomością (ogrodzić, remontować);
  • dbać o nią (sprzątać, kosić);
  • opłacać należności publiczne.
zasiedzenie nieruchomości

Zasiedzenie nieruchomości – czas samoistnego posiadania

Oprócz posiadania waloru samoistnego posiadania, przepisy Kodeksu cywilnego przewidują jeszcze inne wymogi, których spełnienie jest niezbędne do zasiedzenia nieruchomości. Po pierwsze samoistność posiadania musi być rozciągnięta w czasie.

W zależności od intencji posiadacza, określanej mianem dobrej lub złej wiary, inny będzie czas wymagany do zasiedzenia nieruchomości. Jeśli samoistny posiadacz włada nieruchomością w dobrej wierze, musi on wykazać, że używa on nieruchomości przez minimum 20 lat. Jeżeli posiadacz działa w złej wierze, okres zasiedzenia wzrasta do lat 30.

Jak odróżnić dobrą wiarę od złej wiary? Samoistny posiadacz działa w dobrej wierze, jeżeli włada nieruchomością nie wiedząc, że nie jest on prawnym właścicielem. Zasiedzenie w złej wierze oznacza natomiast, iż posiadacz gospodaruje nieruchomością wiedząc, iż jej prawowitym właścicielem jest inna osoba.

Co istotne, jeżeli podczas biegu zasiedzenia nastąpiło przeniesienie posiadania, obecny posiadacz może doliczyć do czasu, przez który sam posiada, czas posiadania swego poprzednika. Jeżeli jednak poprzedni posiadacz wszedł w posiadanie nieruchomości w złej wierze, czas jego posiadania może być doliczony tylko wtedy, gdy łącznie z czasem posiadania obecnego posiadacza wynosi przynajmniej lat trzydzieści. W rzeczywistości zatem okres wymagany do zasiedzenia może być nawet krótszy.



W jakich okolicznościach należy żądać stwierdzenia zasiedzenia?

Zasiedzenie jest dobrym rozwiązaniem w przypadku władania nieruchomościami, których stan właścicielski jest bardzo złożony lub w ogóle nieunormowany.

Często zasiadywane są nieruchomości, których właściciele nie żyją lub nie są znani.

Dzieje się tak też w sytuacjach gdy po śmierci rodziców, po których nie przeprowadzono postępowania spadkowego w domu pozostają dzieci, które stopniowo się z niego wyprowadzają. Na mocy nieformalnej umowy pomiędzy rodzeństwem, nieruchomością zajmuje się wtedy przeważnie jedno z nich. Jeżeli sprawa ta pozostanie nieuregulowana i przejdzie na dalszych spadkobierców, to jednym rozwiązaniem może okazać się właśnie proces o zasiedzenie. W takim przypadku zasiedzenie to może zostać stwierdzone z zachowaniem dobrej wiary.

Przykładem zasiedzenia nieruchomościw złej wierze, jest natomiast zajęcie pustostanu i władanie nim przez wymagany 30-letni okres.

zasiedzenie nieruchomości

Jak uzyskać stwierdzenie zasiedzenia?

Zasiedzenie nieruchomości wymaga przeprowadzenia postępowania sądowego. Samoistny posiadacz w tym celu musi złożyć do odpowiedniego sądu stosowny wniosek o stwierdzenie zasiedzenia. Wnioskujący musi przedstawić dowody potwierdzające przesłanki zasiedzenia. Musi wykazać, iż rzeczywiście jest samoistnym posiadaczem nieruchomości.

Dowodami na tą okoliczność mogą zeznania świadków (domowników, sąsiadów) oraz dokumenty potwierdzające opłacanie przez podatków.

Wnioskodawca powinien również wskazać we wniosku czy domaga się on zasiedzenia w dobrej czy też w złej wierze a także w należyty sposób opisać nieruchomość, którą pragnie zasiedzieć.



ubezpieczenie na życie

Ubezpieczenie na życie – co warto wiedzieć, czego się wystrzegać

Ubezpieczenie na życie jest obok ubezpieczenia następstw nieszczęśliwych wypadków jednym z rodzajów tzw. ubezpieczeń osobowych. Wielu potencjalnych klientów biur ubezpieczeniowych zastanawia się czy warto zawrzeć taką umowę i podpisać odpowiednią polisę. Odpowiedź prawnika może być tylko jedna: „to zależy”.

Z kim zawrzeć umowę zabezpieczenia?

Zawierając umowę ubezpieczenia musimy sprawdzić czy osoba z którą ją podpisujemy jest umocowana do występowania w imieniu firmy ubezpieczeniowej. W imieniu biura najczęściej występuje tzw. agent ubezpieczeniowy. Jest to przedsiębiorca prowadzący działalność agencyjną na podstawie umowy agencyjnej, zawartej z zakładem ubezpieczeń. Ponadto musi być wpisany do rejestru agentów ubezpieczeniowych. Wspominany rejestr jest jawnym spisem agentów prowadzonym przez Komisję Nadzoru Finansowego. Możemy znaleźć go w Internecie. Jeżeli osoba, która oferuje zawarcie nam jakiejkolwiek umowy ubezpieczenia nie widnieje w rejestrze agentów ubezpieczeniowych, może okazać się oszustem. Jej celem może być po prostu wyłudzenie od nas pieniędzy.

ubezpieczenie na życie

Ogólne Warunki Ubezpieczenia – czy warto się z nimi zapoznać?

Drugą niezwykle ważną czynnością, o którą musimy zadbać przed zawarciem umowy ubezpieczenia jest dokładne przestudiowanie zapisów OWU czyli tzw. ogólnych warunków ubezpieczenia. Przeważnie OWU przedstawia się klientom, w formie drukowanej książeczki. Ogólne warunki ubezpieczenia co do zasady zawierają zakres ubezpieczenia, czyli katalog przypadków w których ubezpieczyciel wypłaci nam lub wskazanym przez nas uposażonym osobom kwotę ubezpieczenia. Studiując treść zapisów szczególną uwagę zwrócić należy również na przypadki wyłączenia odpowiedzialności ubezpieczyciela. Zgodnie z prawem przed zawarciem umowy, ubezpieczyciel musi dostarczyć nam ogólne warunki ubezpieczenia oraz umożliwić nam zapoznanie się z ich treścią.

Oprócz ogólnych warunków ubezpieczenia warto zaznajomić się również z samym dokumentem polisy, czyli dokumentem potwierdzającego zawarcie umowy. Polisa oprócz wysokości składki (im większa składka tym co do zasady większa ochrona ubezpieczeniowa) powinna zawierać również m.in.:
• oznaczenie ubezpieczyciela;
• dane klienta;
• oznaczenie przedmiotu ubezpieczenia;
• określenie czasu, na który zawarto umowę ubezpieczenia;
• okres ubezpieczenia (początek i koniec okresu ochrony);
• miejsce i datę wystawienia polisy;
• podpis ubezpieczyciela.

Zakres podmiotowy ubezpieczenia

Umowa ubezpieczenia na życie wcale nie musi również dotyczyć świadczenia otrzymywanego przez naszych bliskich w chwili naszej śmierci. Mnogość produktów ubezpieczeniowych dostępnych na rynku stwarza klientom niemal nieograniczoną możliwość kształtowania zakresu ochrony. Oferty biur ubezpieczeniowych zawierają bowiem niejednokrotnie możliwości zawarcia dodatkowych pakietów w postaci ubezpieczania zdrowia, dożycia odpowiedniego wieku czy zaistnienia niezdolności do pracy.

Ubezpieczeniowe fundusze kapitałowe czyli polisolokaty

Zupełnie innym rodzajem ubezpieczenia jest ubezpieczenie na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym (tzw. polisolokata). Ubezpieczenie to ma charakter nie tylko ochronny ale i również kapitałowy. Część składki przekazywana jest na specjalny fundusz prowadzony przez ubezpieczyciela. Środkami zgromadzonymi na funduszu ubezpieczyciel obraca celem zwiększenia ich wartości. Przy zawieraniu tego ubezpieczenia, szczególną uwagę należy zwrócić na fakt, iż co do zasady są to umowy długoterminowe. Ubezpieczony pragnący wypłacić środki zgromadzone na funduszu przed upływem okresu obowiązywania umowy, powinien zdawać sobie sprawę, iż ubezpieczyciel będzie mógł naliczyć wysoką opłatę likwidacyjną.

ubezpieczenie na życie

Polisolokata – czy to bezpieczne?

Do Rzecznika Finansowego, Komisji Nadzoru Finansowego i Urzędu Ochrony Konkurencji i Konkurenta wpływa mnóstwo skarg na działalność ubezpieczycieli oferujących ten produkt. Najnowszy raport Rzecznika Finansowego wskazuje, że polisolokaty nie powinny być oferowane konsumentom. Według Rzecznika umowa ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym jest zbyt specjalistyczna i niezrozumiała dla przeciętnej osoby. Zwłaszcza chodzi tutaj o osoby starsze, które łatwo ulegają namowom agentów. Wbrew zapewnieniom ubezpieczycieli wielkość dokonywanych wpłat miesięcznych, nierzadko bardzo dużych, nie ma ekonomicznego przełożenia na możliwość pomnożenia zgromadzonych środków. Kolejnym zagrożeniem na które zwracano już uwagę są bezprawne, wysokie opłaty likwidacyjne, które pełnią funkcję odstraszającą przed zerwaniem umowy.

Podsumowując, niezależnie od rodzaju zawieranej przez nas polisy, przed jej zawarciem należy dokładnie przestudiować zapisy ogólnych warunków ubezpieczenia. Jeżeli nie jesteśmy pewni czy dany zapis w odpowiedni sposób zabezpiecza nasze interesy, to warto przed ostatecznym zawarciem polisy zasięgnąć porady prawnika.

 

Czytaj więcej: https://radca-franczak.pl/2018/11/20/antywindykacja—jeden-dlug-dwa-wyroki/

zwrot składki OC

Zwrot składki OC przy sprzedaży samochodu

admin0 Komentarzy

Sprzedajesz samochód, ciągnik rolniczy, motorower, przyczepę? Czy należy Ci się zwrot składki OC? Zasady dotyczące zwrotu składki OC za niewykorzystany okres ubezpieczenia zawarte są w ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Przepisy te w sposób szczegółowy wskazują, kiedy możemy starać się o zwrot składki OC oraz komu taki zwrot przysługuje.

Jakie pojazdy podlegają obowiązkowemu OC?

W pierwszej kolejności, odpowiedzmy na pytanie, które pojazdy podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów. Przede wszystkim chodzi tutaj o pojazdy mechaniczne określone przez przepisy o ruchu drogowym tj.

  1. pojazd samochodowy (pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h);
  2. ciągnik rolniczy (pojazd silnikowy skonstruowany do używania łącznie ze sprzętem do prac rolnych, leśnych lub ogrodniczych; ciągnik taki może być również przystosowany do ciągnięcia przyczep oraz do prac ziemnych);
  3. motorower (pojazd jednośladowy lub dwuśladowy zaopatrzony w silnik spalinowy o pojemności skokowej nieprzekraczającej 50 cm3, którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 45 km/h);
  4. przyczepa (pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem).

Ponadto do kategorii pojazdów mechanicznych podlegających obowiązkowemu OC należą pojazdy wolnobieżne. Są to pojazdy silnikowe, których konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 25 km/h. Od obowiązku OC wyłączone są jednak pojazdy wolnobieżne będące w posiadaniu rolników posiadających gospodarstwo rolne i użytkowane w tym gospodarstwie.

Zwrot składki OC za niewykorzystany okres ochrony ubezpieczeniowej

Co do zasady kierowca może starać się o zwrot uiszczonej składki OC w przypadku gdy:

  1. wyrejestrował pojazd mechaniczny lub jest w stanie udokumentować trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu bez zmiany posiadacza (np. kradzież pojazdu);
  2. odstąpił od umowy OC wobec tego, że pojazd nie został zarejestrowany;
  3. sprzedał pojazd a nabywca wypowiedział umowę ubezpieczenia;
  4. przeniósł posiadanie pojazdu na inną osobę (np. najem, dzierżawa) a posiadacz wypowiedział umowę ubezpieczenia;
  5. odstąpił od umowy ubezpieczenia zawartej na odległość;
  6. oddał samochód do kasacji i otrzymał zaświadczenie o demontażu pojazdu albo zaświadczenie o przyjęciu niekompletnego pojazdu do kasacji;
  7. rozwiązał umowę w przypadku tzw. podwójnego ubezpieczenia wynikłego z zasady automatyzmu.

Do roszczenia o zwrot składki nie wystarczy jednak wystąpienie jednej z przesłanek. Trzeba dopełnić wskazanych poniżej formalności.

zwrot składki OC

Sprzedaż samochodu – kiedy zwrot składki OC?

Przepisy ustawy wskazują, że po sporządzeniu umowy, sprzedawca  ma obowiązek przekazać nabywcy aktualne ubezpieczenie OC (dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia). Ponadto w ciągu 30 dni od sprzedaży musi poinformować ubezpieczyciela o dokonanej sprzedaży. Jest to niezwykle istotny obowiązek z punktu widzenia sprzedawcy. Jeśli bowiem nabywca nie zgłosi do ubezpieczyciela, że kupił auto, dla ubezpieczyciela właścicielem pojazdu nadal będzie zbywca.

Z doświadczenia wiem, że w takich przypadkach, mogą pojawić się nieprzyjemne konsekwencje po stronie sprzedającego. W szczególności obciążenie go składkami za sprzedane auto lub karą za brak obowiązkowego OC, gdy nabywca takowego nie wykupił.

Kto rozwiązuje umowę z ubezpieczycielem?

Nie każdy zdaje sobie z tego sprawę, ale w przypadku sprzedaży samochodu, sprzedawca nie ma prawa rozwiązać łączącej go z ubezpieczycielem umowy OC. Możliwość rozwiązania umowy przysługuje wyłącznie nabywcy. Informację taką uzyskujemy w momencie zawierania umowy ubezpieczenia OC, zazwyczaj w ogólnych warunkach umowy. Czasem informacja znajduje się na samej polisie.

W razie zaniedbania ze strony nabywcy złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu ubezpieczenia, czy nawet celowego działania, sprzedawca może nie otrzymać zwrotu należnej części składki. Dlatego przy zawieraniu umowy powinniśmy pamięć, aby uregulować tę kwestię w jej treści.

W zależności od tego czy nabywca zamierza kontynuować umowę ubezpieczenia, możemy:

  1. powiększyć cenę sprzedaży o wartość ubezpieczenia;
  2. zobowiązać kupującego do rozwiązania umowy ubezpieczenia w terminie.

Jeśli nabywca mimo zastrzeżenia umownego nie wypowie umowy, sprzedawcy będzie przysługiwać w tym zakresie roszczenie odszkodowawcze. Problem pojawia się jednak kiedy w umowie nie uregulowano tych kwestii.

Gdy zapomnimy uregulować obowiązku rozwiązania przez nabywcę ubezpieczenia OC, trudno będzie nam taki obowiązek przypisać nabywcy. Co do zasady prawa związane z umową ubezpieczenia OC zbywane są wraz z pojazdem.

Jak możemy się zabezpieczyć przed nieuczciwym nabywcą?

Oprócz uregulowania kwestii rozwiązania ubezpieczenia w umowie sprzedaży, możemy wraz z umową sporządzić oświadczenia nabywcy o rozwiązaniu umowy ubezpieczenia. Wówczas to sam zbywca będzie mógł wysłać oświadczenie ubezpieczycielowi wraz z informacją o sprzedaży samochodu. Jednak i w tym przypadku również musimy liczyć się z ryzykiem nieuczciwego nabywcy. Jeżeli bowiem kupujący złoży ubezpieczycielowi oświadczenie o kontynuowaniu dotychczasowego ubezpieczenia OC, przed doręczeniem mu oświadczenia o jego wypowiedzeniu, rozwiązanie takie pozostanie bezskuteczne.

Czytaj więcej: https://radca-franczak.pl/2019/02/18/spolka-z-o.o.-w-jeden-dzien—rejestrujesz-i-dzialasz/

uchylenie uchwały wspólnoty

Uchylenie uchwały wspólnoty mieszkaniowej

Wspólnota mieszkaniowa jest swego rodzaju stowarzyszeniem do której przystępuje się z mocy prawa w chwili zakupu wyodrębnionego lokalu w nieruchomości. Jeżeli w danym budynku znajduje się mniej niż 7 samodzielnych (posiadających odrębnie założone księgi wieczyste) mieszkań mamy do czynienia z małą wspólnotą mieszkaniową. Jeżeli lokali jest więcej to jej mieszkańcy tworzą tzw. dużą wspólnotę mieszkaniową.

Duże wspólnoty mieszkaniowe

W dużych wspólnotach, mieszkańcy mają obowiązek wyboru zarządu. W skład zarządu mogą wchodzić zarówno sami mieszkańcy jak i osoby zupełnie nie związane z nieruchomością. Jeżeli wspólnota nie jest w stanie wyłonić zarządu, może powierzyć sprawowanie jego funkcji wyspecjalizowanemu przedsiębiorstwu.

Rolą zarządu wspólnoty jest dbanie o współpracę pomiędzy mieszkańcami w zakresie utrzymywania części wspólnych budynku. Zarząd jako organ reprezentujący wspólnotę, podpisuje umowy w imieniu wspólnoty i sprawuje pieczę nad jej wydatkami. Zarząd nie zawsze może jednak działać samodzielnie. Do podejmowania bardziej doniosłych czynności czyli tzw. czynności przekraczających zwykły zarząd, konieczne jest podjęcie uchwały przez właścicieli lokali.

Do czynności przekraczających zwykły zarząd można zaliczyć np. przyjęcie planu gospodarczego, podział nieruchomości wspólnej czy wyodrębnienie lokalu powstałego na skutek przebudowy. Zwłaszcza przyjęcie tego pierwszego dokumentu jest niezwykle doniosłą czynnością. W planie gospodarczym ustala się bowiem wysokość wydatków na remonty, konserwację i utrzymanie czystości w budynku.

Co do zasady uchwały zapadają większością głosów właścicieli lokali, liczoną według wielkości udziałów.

uchwały wspólnoty mieszkaniowej 1

Zasady podejmowania uchwał przez wspólnotę mieszkaniową

Zgodnie z ustawą o własności lokali uchwały wspólnoty mieszkaniowej podejmowane są:

  1.  na zebraniu właścicieli lokali;
  2. w drodze indywidualnego zbierania głosów przez zarząd.

Uchwały mogą być również podejmowane w trybie mieszanym. Wówczas część głosów oddawana jest na zebraniu, a część w drodze indywidualnego zbierania głosów. Ponadto, jeżeli wspólnota wyrazi na to zgodę, uchwały mogą być podjęte w trybie głosowania elektronicznego za pośrednictwem sieci Internet.

Uchwały co do zasady zapadają większością głosów właścicieli lokali. Przy czym co do zasady, głosy liczone są według wielkości udziałów. Można jednak umówić się, że w określonej sprawie na każdego właściciela przypadać będzie jeden głos.

Gdy głosy zbierane były w trybie indywidualnym lub mieszanym, każdy właściciel powinien zostać powiadomiony na piśmie o treści podjętej uchwały. Co jednak istotne, niedopełnienie tego obowiązku nie ma wpływu na ważność uchwały.

Co zrobić gdy uchwała wspólnoty narusza nasze interesy?

Właściciel lokalu może zaskarżyć uchwałę do sądu jeśli uchwała:

  1. jest niezgodna z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali;
  2. narusza zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną;
  3. w inny sposób narusza interesy członka wspólnoty mieszkaniowej.

Pozew należy złożyć w terminie 6 tygodni od dnia podjęcia uchwały. Jeśli natomiast uchwałę podejmowano w trybie indywidualnego zbierania głosów, termin biegnie od poinformowania członka wspólnoty o podjęciu uchwały.

Niezgodność uchwały z prawem

Niezgodność z prawem zaskarżonej uchwały wspólnoty może polegać zarówno na oczywistej sprzeczności uchwały z przepisami prawa, jak i na naruszeniu trybu jej podejmowania. Sprzeczność uchwały z przepisami prawa może polegać przykładowo na podjęciu przez wspólnotę uchwały dot. rozbudowy budynku wbrew przepisom prawa budowlanego.

Sprawa komplikuje się jednak gdy należy zbadać tryb formalny jej podejmowania.

Przepisy prawa nie uzależniają wprost ważności uchwały od okoliczności w jakich została uchwalona. Najważniejszą wartość ma bowiem wola właścicieli lokali wyrażona w uchwale. Nieprawidłowości w zwołaniu zebrań lub zbieraniu głosów mogą jednak w pewnych warunkach stanowić podstawę wytoczenia powództwa o uchylenie uchwały. Przykładowo niezawiadomienie właścicieli, których głosy mogłyby zadecydować o podjęciu rozstrzygnięcia, może stanowić podstawę podważenia uchwały wspólnoty. Ogólnie rzecz biorąc, właściciel pragnący uchylić wadliwą według niego decyzję, musi wykazać, iż brak należytego procedowania mógł mieć realny wpływ na jej treść.

Uchwała podjęta w trybie indywidualnego zbierania głosów zostaje formalnie podjęta z chwilą oddania za nią większości głosów właścicieli lokali. Ponadto, z orzecznictwa sądowego wynika jednoznacznie, że zarzuty natury formalnej mogą stanowić podstawę uchylenia uchwały tylko gdy wadliwość postępowania, miała lub mogła mieć wpływ na treść uchwały. Ustawa o własności lokali regulująca zasady funkcjonowania wspólnot mieszkaniowych nie uzależnia zdolności zebrania właścicieli lokali do powzięcia uchwał od jego należytego zwołania.

uchylenie uchwały wspólnoty

Naruszenie zasad prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną lub inne naruszenie interesów członka wspólnoty

W ramach tej przesłanki, zaskarżający powinien udowodnić, że uchwała zawiera postanowienia, godzące w zasady prawidłowego zarządzania i administrowaniem budynkiem. Najczęściej będzie dotyczyło to uchwał, na podstawie których wspólnota w sposób lekkomyślny ustala zasady wydatkowania wspólnych pieniędzy.

Prawidłowe administrowanie budynkiem powinno być opierać się na sumiennym i profesjonalnym działaniu osób, którym powierzono zarządzanie. Omawiana przesłanka najczęściej podnoszona jest zatem wobec uchwał dotyczących części wspólnych nieruchomości. Przykładowo może być to wyrażenie zgody wspólnoty na remont czy przebudowę pomieszczeń wspólnych. Ponadto mogą być to również uchwały, które zatwierdzają sprawozdania finansowe wspólnoty i inne wiążące się z finansowaniem działań wspólnoty.

Głównym celem funkcjonowania wspólnot mieszkaniowych jest wspólne utrzymanie nieruchomości w należytym stanie. Dlatego pod tym kątem powinniśmy analizować zgodność uchwały z zasadami prawidłowego zarządzenia nieruchomością wspólną. Natomiast zaskarżający zawsze winien w należyty sposób wykazać, iż podjęta uchwała godzi we wspólny interes jej członków.

Uchwała podjęta przez wspólnotę mieszkaniową może również uderzać bezpośrednio tylko w jedną osobę. Nałożenie uchwałą obowiązków  jedynie na jednego z członków wspólnoty, może stanowić podstawę do zaskarżenia uchwały. Podobnie, przyjęcie nieadekwatnego kryterium na podstawie, którego właściciel ma ponosić większe niż inni obciążenia finansowe stanowi naruszenie zasad funkcjonowania wspólnoty.

 

Czytaj więcej: https://radca-franczak.pl/2018/12/20/bonifikata-przy-przeksztalceniu-uzytkowania-wieczystego-w-prawo-wlasnosci/

wypowiedzenie umowy najmu

Wypowiedzenie umowy najmu lokalu mieszkalnego. Poradnik dla wynajmującego i najemcy.

Podstawowym aktem prawnym regulującym zasady wypowiedzenia umowy najmu mieszkań jest ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów. Pomimo faktu, iż w Polsce obowiązuje zasada swobody kontraktowania, przepisy wspominanego aktu prawnego w znaczący sposób ograniczają możliwość kształtowania umów najmu lokali przeznaczonych na cele mieszkalne. Z doświadczenia moich Klientów wiem, że najczęstszymi sporami wynikającymi z najmu jest jego zakończenie. Wiedza prawna zarówno najemców (na gruncie tej ustawy zwanych lokatorami) oraz wynajmujących w zakresie rozwiązywania umów jest niestety bardzo niewielka. 

Wypowiedzenie umowy najmu – działania lokatora

Przyjrzyjmy się zatem zasadom wypowiadania umowy najmu. Na wstępie zaznaczam jednak, iż wynajmujący może złożyć wypowiedzenie jedynie na przesłankach zawartych w ustawie. Wynajmujący nie może zatem zawrzeć w umowie surowszych zasad rozwiązywania najmu niż te przewidziane w ustawie. W jakich warunkach właściciel mieszkania może zatem wypowiedzieć najem niechcianemu lokatorowi ? Celem przystępniejszego uszeregowania przesłanek wypowiedzenia podzielmy je na przesłanki dot. działań lokatora i inne okoliczności uprawniające do zakończenia najmu.

A. Naganne zachowanie lokatora

Pierwszą przesłanką przewidzianą przez ustawodawcę, jest przesłanka nagannego zachowania lokatora. Zgodnie z nią, wynajmujący może wypowiedzieć umowę najmu, jeżeli najemca używa lokalu w sposób:

  1. sprzeczny z umową;
  2. niezgodnie z jego przeznaczeniem.

Wynajmujący może również wypowiedzieć umowę najmu także gdy lokator demoluje mieszkanie lub niszczy urządzenia przeznaczone do wspólnego korzystania. Wynajmujący może również wypowiedzieć najem gdy najemca swoim nagannym zachowaniem utrudnia korzystanie z innych lokali znajdujących się w budynku.

Korzystać z lokalu w sposób sprzeczny z umową będzie lokator, który  wbrew umowie otworzy w lokalu własną firmę. Innym przykładem jest niedopełnianie przez lokatora obowiązków konserwatorskich.Pamiętajmy jednak, iż zakres obowiązków remontowych obciążających najemcę również jest ograniczony ustawowo (napiszę o tym w odrębnym artykule).

Naganne działanie lokatora objawiające się w niszczeniu lokalu lub sprzętów które się w nim znajdują, powinno być przez właściciela odpowiednio udokumentowane. W przypadku zaistnienia sporu sądowego, wynajmujący będzie musiał bowiem udowodnić, iż szkody nastąpiły na skutek działań najemcy. W tym celu zawsze warto przy zawieraniu umów najmu sporządzać obszerne protokoły odbiorcze zawierające załączniki w postaci dokumentacji fotograficznej.

Wypowiedzenie umowy najmu uzasadnia także utrudnianie korzystania z innych lokali znajdujących się w budynku. Aby jednak takie postępowanie mogło stać się podstawą wypowiedzenia musi nosić znamiona uporczywości lub być rażące. Dla przykładu jednorazowe złamanie ciszy nocnej nie jest działaniem uprawniającym właściciela do zakończenia najmu. Jeżeli jednak lokator w sposób uporczywy tzn. przez dłuższy czas będzie organizował głośne imprezy w godzinach nocnych, właściciel będzie mógł mu „podziękować” za współpracę.

Co istotne, składane oświadczenie musimy sporządzić w formie pisemnej wraz z uzasadnieniem. Niezależnie od rodzaju negatywnego zachowania najemcy.

Wypowiedzenie wywiera skutek na koniec następnego miesiąca kalendarzowego. Oznacza to, że jeżeli najemca otrzyma nasze wypowiedzenie w dniu 28 stycznia to skutek wypowiedzenia czyli obowiązek opuszczenia przez niego lokalu nastąpi dopiero z końcem lutego.

Zasada dot. formy oświadczenia i jego skutków ma zastosowanie do wszystkich omawianych przesłanek wypowiedzenia wynikających z działań lokatora. Ponadto, aby wynajmujący mógł wypowiedzieć najem na podstawie przesłanki nagannego zachowania lokatora, powinien go wcześniej upomnieć i wezwać do zaprzestania negatywnych działań.

wypowiedzenie umowy najmu

B. Zwłoka w płatności czynszu

Z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia, wynajmujący może wypowiedzieć najem lokatorowi, który jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub innych opłat za używanie lokalu. Zwłoka ta musi wynosić co najmniej  trzy pełne okresy płatności. Właściciel musi wówczas pisemnie uprzedzić najemcę o zamiarze wypowiedzenia umowy. Ponadto musi wyznaczyć mu dodatkowy, miesięczny terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności.

Tutaj sprawa jest prosta – nie płacisz to wylatujesz. Co jednak miał na myśli ustawodawca ograniczając możliwość wypowiedzenia do wystąpienia zwłoki za trzy pełne okresy? Oznacza to nie mniej nie więcej, że właściciel może wypowiedzieć najem gdy łączna suma zaległości wyniesie co najmniej trzy czynsze. Częściowe płatności czynszu nie uchronią lokatora przed wypowiedzeniem. Jeżeli suma niedopłaty zrówna się z kwotą trzymiesięcznego czynszu, wynajmujący będzie mógł wypowiedzieć najem.

Wynajmujący musi jednak pamiętać, iż przed wypowiedzeniem powinien wyznaczyć lokatorowi dodatkowy jednomiesięczny termin na uregulowanie należności. Co ciekawe zapłata zaległości po wyznaczonym terminie nie wpływa na skuteczność wypowiedzenia.

C. Niedopuszczalne dysponowanie lokalem

Wynajmujący może wypowiedzieć umowę, jeżeli najemca wynajął, podnajął albo oddał do bezpłatnego używania lokal lub jego część bez wymaganej pisemnej zgody właściciela. Również i w tym przypadku wynajmujący może wypowiedzieć umowę z zachowaniem ustawowego terminu.

W tym przypadku, strony mogą zastrzec w umowie najmu, iż najemca będzie uprawniony do dysponowania lokalem. Wówczas wynajmujący nie będzie mógł wypowiedzieć umowy w oparciu o dopuszczalne działanie lokatora. Jeżeli jednak wynajmujący wyraźnie wskaże w umowie, iż nie życzy sobie dalszego podnajmowania bądź użyczania lokalu a lokator takiego działania dokonana, wynajmujący będzie uprawiony do wypowiedzenia umowy. Wobec takich okoliczności w przeciwieństwie od poprzednio omawianych przesłanek, wynajmujący może dokonać wypowiedzenia bez uprzedniego upominania najemcy. Podobnie jednak jak powyżej musi on zachować jednomiesięczny okres wypowiedzenia.

Ciekawym do odnotowania faktem jest jednak okoliczność, iż lokator może być zgody wynajmującego udostępnić lokal osobom wobec którym ciąży na nim obowiązek alimentacyjny (żonie, dzieciom, rodzicom, dziadkom, wnukom i rodzeństwu).

D. Zamieszkiwanie w lokalu wymagającym rozbiórki lub remontu budynku

Zamieszkiwanie w lokalu stanowiącym zagrożenie budowlane lub wymagającym gruntownego remontu może być niebezpieczne dla lokatora i innych mieszkańców budynku. W związku z tym faktem, z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia, wynajmujący może wypowiedzieć najem w oparciu o tą właśnie przesłankę.

W przypadku generalnego remontu wymagającego opuszczenia lokalu przez najemcę, wynajmujący na okres roku zobowiązany jest zapewnić lokatorowi lokal zastępczy. Po upływie tego terminu właściciel jest obowiązany udostępnić lokatorowi wyremontowany lokal. Czynsz za lokal zamienny, bez względu na jego wyposażenie techniczne, nie może być wyższy niż czynsz płacony uprzednio. Ponadto właściciel zobowiązany jest pokryć koszty przeprowadzek lokatora.



Wypowiedzenie umowy najmu – inne okoliczności

Omawiane powyżej przesłanki odnosiły się każdorazowo do swego rodzaju negatywnych działań lokatora. Co w sytuacji gdy najemca nie demoluje lokalu, płaci czynsz i wypełnia wszystkie inne leżące na nim obowiązki? Czy wynajmujący może wypowiedzieć taki najem? Odpowiedź jest krótka. Tak, może ale to zależy od okoliczności w jakich złoży wypowiedzenie.

A. Niezamieszkiwanie najemcy lub możliwość jego wyprowadzki do innego lokalu

Właściciel lokalu, w którym czynsz jest niższy niż 3% wartości odtworzeniowej lokalu w skali roku, może wypowiedzieć stosunek najmu z zachowaniem sześciomiesięcznego terminu wypowiedzenia,  z powodu niezamieszkiwania lokatora w mieszkaniu przez okres dłuższy niż 12 miesięcy. Czym jest wartość odtworzeniowa ? Wartość odtworzeniowa to iloczyn powierzchni użytkowej i wskaźnika przeliczeniowego kosztu odtworzenia 1 m2 powierzchni użytkowej. Wskaźnik przeliczeniowy jest natomiast wartością ustalaną odgórnie przez wojewodę w odniesieniu do wszystkich lokali znajdujących się w danym województwie.

Z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia można wypowiedzieć stosunek najmu, jeżeli najemca może się po prostu wyprowadzić do innego lokalu położonego w tej samej miejscowości. Co istotne, najemca musi posiadać jakiś tytuł prawny do tego drugiego lokalu.  Ponadto nie może być w gorszym standardzie niż ten opuszczany. Aby zastosować tą przesłankę wypowiedzenia czynsz musi być również niższy niż 3% wartości odtworzeniowej lokalu.

B. Chęć zamieszkania w lokalu przez wynajmującego lub jego rodzinę

W trakcie obowiązywania umowy najmu, wynajmujący może z różnych powodów pragnąć zamieszkać w wynajętym mieszkaniu. Może się tak zdążyć, przykładowo gdy straci własne mieszkanie bądź gdy wymaga ono remontu.

Wobec takich okoliczności wynajmujący może wypowiedzieć najem z 3 letnim okresem wypowiedzenia. Musi on jednak wykazać wobec najemcy, że nie ma innego mieszkania do którego mógłby się wprowadzić.Wynajmujący może skrócić okres wypowiedzenia do pół roku jeżeli najemcy przysługuje inne mieszkanie w tej samej miejscowości i o zbliżonym standardzie. Takie rozwiązanie może zastosować wynajmujący, gdy sam zapewni lokatorowi lokal zamienny.

Co ważne, z obu prezentowanych możliwości może skorzystać jedynie wynajmujący będący właścicielem wynajmowanego lokalu. Nie musi on jednak samodzielnie zamieszkać w wynajmowanym wcześniej lokalu, zamiast niego może w nim zamieszkać członek jego najbliższej rodziny.

Ponadto, okres trzyletniego wypowiedzenia ulegnie wydłużeniu do chwili śmierci lokatora, który ukończył 75 lat i który po upływie 3 letniego okresu wypowiedzenia nie będzie posiadał tytułu do innego lokalu w którym mógłby zamieszkać oraz nie będzie nikogo kto mógłby się nim zaopiekować.

Podsumowanie

Wypowiedzenie umowy najmu nie jest sprawą łatwą. Zarówno najemcy jak i wynajmujący powinni dokładnie zapoznać się ze swoimi prawami oraz obowiązkami. Pamiętajmy, że zawsze jednak stosunek najmu,  możemy rozwiązać za porozumieniem stronJeżeli umowa najmu została zawarta na czas określony to co do zasady nie możemy jej wypowiedzieć. Jeżeli nie wpisaliśmy do umowy przesłanek wypowiedzenia to  jedyną możliwością zakończenia najmu jest upływ czasu na jaki została zawarta umowa.



prokura

Prokurent czyli prawa ręka przedsiębiorcy. Czym jest prokura?

Prokura to rodzaj pełnomocnictwa, którego może udzielić jedynie przedsiębiorca podlegający wpisowi do odpowiedniego rejestru. Jest to pełnomocnictwo, które uprawnia osobę prokurenta do dokonywania czynności związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa w imieniu przedsiębiorcy. Przed kwietniem 2018 r., prokury mógł udzielić jedynie podmiot podlegający wpisowi do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Wówczas weszła w życie tzw. Konstytucja dla Biznesu (ustawa o przedsiębiorcach wraz z pakietem ustaw nowelizujących). W chwili obecnej nie ma żadnych przeszkód prawnych aby prokurę mógł ustanowić również przedsiębiorca jednoosobowy wpisany do Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej.

Kto może zostać prokurentem?

Aby zostać prokurentem należy posiadać pełną zdolność do czynności prawnych (być pełnoletnim i nieubezwłasnowolnionym). Dodatkowo prokurentem w spółkach prawa handlowego nie może zostać osoba skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwa wskazane w przepisach rozdziałów XXXIII-XXXVII Kodeksu karnego oraz w art. 587, art. 590 i art. 591 ustawy kodeks spółek handlowych, w szczególności za przestępstwa przeciwko:

  1. ochronie informacji (np. niszczenie informacji, sabotaż komputerowy, bezprawne wykorzystywanie programów i baz danych);
  2. wiarygodności dokumentów (np. fałszowanie dokumentów, fałszowanie faktur, kradzież tożsamości, wyłudzanie danych) ;
  3. mieniu (np. kradzież, rozbój, przywłaszczenie, oszustwo, paserstwo);
  4. obrotowi gospodarczemu (np. łapownictwo, oszustwo finansowe i ubezpieczeniowe, pozorne bankructwo);
  5. obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi (np. fałszowanie pieniędzy);
  6. funkcjonowaniu walnego zgromadzenia spółki.

 

Dopiero po spełnieniu tych warunków można powołać prokurenta a następnie prokurent musi to powołanie przyjąćProkurę należy obowiązkowo ujawnić w odpowiednim rejestrze w którym figuruje przedsiębiorca. Z racji na szerokość kompetencji w sprawowanej przez siebie funkcji, powinien być bowiem wiarygodny w oczach kontrahentów przedsiębiorcy.

Jakie uprawnienia ma prokurent?

Prokurent jest umocowany do reprezentowania przedsiębiorcy w sprawach sądowych i pozasądowych. Chodzi tutaj w szczególności o negocjowanie umów, zatrudnianie pracowników czy rozliczanie płatności. Co istotne, prokurent bez odrębnego pełnomocnictwa nie może jednak zbyć lub oddać do używania naszego przedsiębiorstwa oraz nie jest uprawniony do obciążania i zbywania nieruchomości wchodzących w skład firmy.

Z racji na ścisłe uregulowanie prawne, prokura nie może być ograniczana przed przedsiębiorcę co do zakresu czynności jakie może podejmować prokurent. Udzielenie prokury uprawnia więc zawsze do prowadzenia spraw przedsiębiorstwa i reprezentacji przedsiębiorcy wobec osób trzecich. Co ciekawe, może on nawet powoływać w imieniu przedsiębiorcy innych pełnomocników. Zakres umocowania pełnomocników ustanowionych przez prokurenta nie może jednak przekraczać zakresu umocowania samego prokurenta. Nie może on zatem udzielić w imieniu przedsiębiorcy pełnomocnictwa do zbywania nieruchomości należących do firmy.

Ograniczeniem możliwości działania prokurenta są przepisy dot. postępowań rejestrowych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Gdy przedsiębiorca dopiero zakłada spółkę, przy zgłoszeniu może reprezentować go jedynie bezpośrednio powołany przez niego pełnomocnik.

prokura 1

Rodzaje prokury

W chwili obecnej ustawodawca i sądy dopuszczają ustanowienie prokury w trzech rodzajach. Są to:

  1. prokura samoistna (lub inaczej samodzielna);
  2. prokura łączna raz łączna niewłaściwa;
  3. prokura oddziałowa;
Prokura samoistna

Prokurent samoistny to prokurent uprawniony do samodzielnego wykonywania czynności o których wspominałem powyżej. Prokura samodzielna to zatem rodzaj prokury w której przedsiębiorca powołuje jednego (lub wielu) prokurentów i każdy z nich jest uprawniony do samodzielnego działania.

Prokura łączna

Innego rodzaju prokurą jest prokura łączna. Ustanowienie prokury łącznej podlega na ustanowieniu wielu prokurentów, którzy dla skuteczności swych działań muszą występować łącznie. Dla przykładu, w sytuacji gdy przedsiębiorca ustanowi czterech prokurentów łącznych, aby można było podpisać umowę z kontrahentem firmy, działać będą musieli oni wszyscy łącznie.

Prokura łączna niewłaściwa

Od 2017 r. dopuszczono również możliwość ustanawiania tzw. prokury łącznej niewłaściwej. Może ona zostać ustanowiona przez przedsiębiorstwa działające w ramach spółek osobowych lub kapitałowych. Prokura łączna niewłaściwa to ograniczenie prokurenta, do łącznego działania wraz z członkiem zarządu spółki (w przypadku spółek kapitałowych) lub wspólnikiem uprawnionym do reprezentacji spółki (w przypadku spółek osobowych).

Z praktyki wiem, że właśnie ten rodzaj prokury jest szczególnie atrakcyjny dla przedsiębiorców. Pozwala on bowiem zarządom na ułatwienie i przyśpieszenie prowadzenia spraw i reprezentowania spółki bez jednoczesnej utraty nad nią kontroli. Prokurent, który często w ramach obecnej praktyki rynkowej jest wyspecjalizowanym managerem, może bezpośrednio ingerować w działalność firmy. Ponadto w przypadku wewnętrznych sporów prokurent jako osoba w pewnym sensie niezależna może zachować integralność przedsiębiorstwa.

Prokura oddziałowa

Ostatnim rodzajem prokury jest prokura oddziałowa. Prokurę oddziałową może ustanowić przedsiębiorca, który w ramach swojej działalności wyodrębnia zorganizowane oddziały. Prokurent oddziałowy ograniczony jest zatem do prowadzenia spraw i reprezentacji oddziału do którego został przypisany. Prokura oddziałowa może występować w wariancie samoistnym lub łącznym.

Odwołanie prokury

Prokura może być odwołana w każdym czasie. Kodeks cywilny nie wymaga żadnej szczególnej formy dla sporządzenia takiego odwołania. Dla celów dowodowych, warto jednak złożyć odwołanie prokurentowi w formie pisemnej. W przypadku spółek osobowych (spółka jawna, partnerska, komandytowa i komandytowo-akcyjna) prokurenta może odwołać każdy wspólnik uprawniony do prowadzenia spraw spółki. To inaczej niż w przypadku powołania, w którym aby powołać prokurenta w spółce osobowej wymagana jest zgoda wszystkich wspólników prowadzących sprawy spółki. Podobnie sytuacja ma się w przypadku spółek kapitałowych (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i spółka akcyjna).

Wygaśnięcie prokury

Prokura może się zakończyć również poprzez wygaśnięcie z powodów przewidzianych przez ustawę tj.

  1. otwarcia likwidacji przedsiębiorcy;
  2. wykreślenia przedsiębiorcy z właściwego rejestru;
  3. ogłoszenia upadłości;
  4. przekształcenia przedsiębiorcy;
  5. śmierci prokurenta (a także ograniczenie jego zdolności do czynności prawnych).

Czytaj więcej: https://radca-franczak.pl/2019/01/14/upadlosc-firmy.-czym-jest-i-kiedy-powstaje-obowiazek-jej-ogloszenia/

prawo do grobu

Prawo do grobu – czy możliwa jest sprzedaż miejsca na cmentarzu?

Kwestie pochówku uregulowane są w ustawie o cmentarzach i chowaniu zmarłych. Ustawa dotyczy głównie zakładania, utrzymywania, i zamykania cmentarzy oraz elementów technicznych związanych z pochówkiem osób zmarłych. Wskazuje również kto ma prawo do grobu oraz na jakich zasadach można dysponować miejscem na cmentarzu.

Krąg osób posiadających prawo do grobu.

Co to jest prawo do grobu? Jest to uprawnienie do pochowania w danym grobie.  Posiada je osoba, która podpisała z zarządcą cmentarza umowę o „rezerwację” kwatery. Ona w pierwszej kolejności decyduje o tym, kto może być pochowany w danym grobie. Problem pojawia się jednak po śmierci tej osoby.Prawo do grobu nie ma bowiem charakteru majątkowego, tylko osobisty. W praktyce oznacza to, że nie podlega ono zasadom dziedziczenia.

Co zatem dzieje się z prawem do grobu? Prawo to przysługuje wówczas w zastępstwie, najbliższym krewnym tej osoby tj.:
1. współmałżonkowi,
2. krewnym zstępnym,
3. krewnym wstępnym,
4. krewnym bocznym do 4 stopnia pokrewieństwa,
5. powinowatym w linii prostej do 1 stopnia.

Zasady dysponowania grobowcem po śmierci pierwotnego dysponenta.

Pochowanie w grobowcu kolejnej zmarłej osoby nazywa się dochówkiem. Po śmierci pierwotnego dysponenta prawa do grobu, generalnie każda z wymienionych powyżej osób może samodzielnie nim dysponować i decydować, kto ma w nim pochowany.  Co do zasady, można stwierdzić, że w tym wypadku obowiązuje zasada “kto pierwszy ten lepszy”. Jednak w przypadku konfliktu, osoby te mogą również skierować sprawę do sądu. Wówczas sąd rozstrzygnie, czyich dóbr osobistych prawo do grobu dotyczy bardziej i to ta osoba będzie uprawniona do dochówku.

prawo do grobu

fot. pixabay.com

Skąd administrator cmentarza wie, kto jest uprawniony do dochówku?

Gdy do biura cmentarza przyjdzie ciocia zmarłego dysponenta, z prośbą o dochówek zmarłego wujka, administrator cmentarza co do zasady nie będzie miał jak sprawdzić, czy osoba ta rzeczywiście jest uprawniona do dochówku. W praktyce niektórzy zarządcy cmentarzy sprawdzają pokrewieństwo, najczęściej poprzez nałożenie obowiązku złożenia oświadczenia o pokrewieństwie. W skrajnych przypadkach, w biurach cmentarzy możemy być też poproszeni o przedłożenie świadectwa urodzenia, małżeństwa czy zgonu.

Sam w praktyce spotkałem się z kuriozalną sytuacją, gdy w rodzinnym grobie mojego klienta pochowana została obca osoba. Gdy rodzina klienta zorientowała się, że ktoś się podszył się pod któregoś z jej członków, skierowała sprawę do sądu. Czy można żądać ekshumacji takiego zmarłego? Teoretycznie tak, ale w praktyce sądy, z uwagi na cześć zmarłego nie orzekają ekshumacji a jedynie odszkodowanie.

Kiedy stracimy prawo do grobu?

W momencie, kiedy rodzina przestanie uiszczać opłaty za przedłużenie ważności grobu, zarządca cmentarza ma prawo do dokonania ekshumacji pochowanego w nim zmarłego i udostępnienia miejsca innym. Nie dzieje się to jednak od razu. Okres karencji wynosi w tym wypadku pięć lat.

Sprzedaż grobowca w świetle przepisów prawa.

Istotnym jest, że tylko nagrobek i ciało, które jest pochowane w grobie należy do rodziny. Miejsce pod grobowcem jest mieniem komunalnym. Oznacza to, że co do zasady sprzedaż miejsca na cmentarzu jest niespuszczalna. Wyjątkowo, jeżeli grób (pod którym rozumiemy nagrobek) jest pusty i przedstawia jakąś wartość majątkową, a regulamin konkretnego cmentarza na to pozwala, to nie ma przeciwwskazań prawnych co do zawarcia umowy przed notariuszem, który poświadczy przekazanie w dyspozycję osobie trzeciej miejsca pod grób.

Czytaj więcej: https://radca-franczak.pl/2019/01/03/kaucja-gwarancyjna—zabezpieczenie-roszczen-zwiazanych-z-usunieciem-wad/

r.pr. Karol Franczak

Jestem radcą prawnym wpisanym na listę radców prawnych OIRP w Krakowie pod nr KR-3928.

Od wielu lat specjalizuję się w bieżącym doradztwie osobom prywatnym i przedsiębiorcom.

Zapraszam do skorzystania z mojej wiedzy!