przymusowe leczenie psychiatryczne

Przymusowe leczenie psychiatryczne – sądowe skierowanie

W większości przypadków osoby chore psychicznie dobrowolnie udają się na badania i leczenie psychiatryczne. Co zrobić gdy osoba chora nie chce się leczyć a jej stan zagraża jej życiu i zdrowiu? Czy możliwe jest przymusowe leczenie psychiatryczne? Zgodnie z ustawą o ochronie zdrowia psychicznego, jedynie w wyjątkowych sytuacjach sąd może skierować taką osobę na badania i leczenie psychiatryczne bez jej zgody.

Przebieg postępowania sądowego

  • OSOBY UPRAWNIONE DO ZŁOŻENIA WNIOSKU O PRZYMUSOWE LECZENIE PSYCHIATRYCZNE

Krąg osób, które mogą żądać umieszczenia chorego w szpitalu psychiatrycznym został ściśle określony. Są to:

  1. Małżonek,
  2. krewny w linii prostej,
  3. rodzeństwo,
  4. przedstawiciel ustawowy lub osoba sprawująca faktyczną opiekę nad osobą chorą.
  • PRZESŁANKI WYDANIA POSTANOWIENIA O PRZYMUSOWEJ HOSPITALIZACJI

Wnioskodawca chcąc rozpocząć postępowanie powinien skierować odpowiedni wniosek do sądu opiekuńczego właściwego dla miejsca zamieszkania chorego. We wniosku powinien wykazać, iż:

  1. nieprzyjęcie chorego do szpitala psychiatrycznego spowoduje znaczenie pogorszenie się stanu jego zdrowia, lub;
  2. chory jest niezdolny do samodzielnego zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych,
    a uzasadnione jest przewidywanie, że leczenie przyniesie poprawę jego stanu zdrowia.

Sąd oceni skutki niezastosowania przymusowego leczenia wobec osoby chorej. W związku z tym, zgodnie z przepisami prawa, do wniosku należy dołączyć zaświadczenie od lekarza psychiatry. Natomiast, w zaświadczeniu lekarz musi szczegółowo opisać w nim stan zdrowia chorego, wskazujący na potrzebę leczenia w szpitalu psychiatrycznym. W zależności od stanu zdrowia i treści dokumentacji medycznej, sąd wyda orzeczenie o umieszczeniu osoby w szpitalu psychiatrycznym lub oddali wniosek.

przymusowe leczenie psychiatryczne

Czas przymusowego pobytu w szpitalu psychiatrycznym

Jeśli sąd zdecyduje o umieszczeniu osoby chorej w szpitalu psychiatrycznym, w orzeczeniu kończącym sprawę wskaże termin pobytu. Innymi słowy sąd może określi obowiązek pobytu bezterminowego albo wyznaczy konkretny termin wypisania ze szpitala. Czy może dojść do wypisania przed terminem wskazanym przez sąd? Tak, może. Osoba przebywająca bez swojej zgody w szpitalu psychiatrycznym, jej przedstawiciel ustawowy, małżonek, rodzeństwo, krewni w linii prostej oraz osoba sprawująca faktyczną nad nią opiekę mogą żądać wypisania tej osoby ze szpitala psychiatrycznego. Jednak nie może się to stać wcześniej, niż po upływie 30 dni od uprawomocnienia się postanowienia o przyjęciu do szpitala. W razie odmowy wypisania, wymienione osoby mogą wystąpić do sądu opiekuńczego, w którego okręgu znajduje się szpital, o nakazanie wypisania. Wniosek składa się wówczas w terminie 7 dni od powiadomienia o odmowie wypisania.

Przymusowe leczenie psychiatryczne w trybie nagłym

W przypadkach pilnych, osoba chora psychicznie lub upośledzona umysłowo, niezdolna do wyrażenia zgody na przyjęcie do szpitala psychiatrycznego może być przyjęta do szpitala bez wcześniejszego uzyskania zgody sądu opiekuńczego. Lekarz przyjmujący ma jednak obowiązek, o ile to możliwe, zasięgnięcia pisemnej opinii innego lekarza. Ponadto kierownik szpitala psychiatrycznego zawiadomi niezwłocznie sąd w celu uzyskania zgody sądu na dalszy pobyt tej osoby w szpitalu.



ubezwłasnowolnienie

Ubezwłasnowolnienie – czyli jak pomóc osobie chorej lub nieporadnej

Ubezwłasnowolnienie to trudny i przykry temat dla większości moich klientów. W niektórych przypadkach kierując się dobrem chorego lub osoby nieporadnej bliscy powinni rozważyć zainicjowanie postępowania sądowego o ubezwłasnowolnienie.

Czym jest ubezwłasnowolnienie?

Ubezwłasnowolnienie to nic innego jak sądowy proces, który ma na celu pozbawienie danej osoby możliwości samodzielnego decydowania o swoim losie. Zawsze nadrzędnym celem jest tutaj zabezpieczenie interesów osoby chorej. Dlatego ubezwłasnowolnienie następuje tylko w wyjątkowych i trudnych przypadkach. Przede wszystkim chodzi tutaj o sytuacje, w których osoba nie jest w stanie do końca zrozumieć konsekwencji swoich działań. Przyczyn takiego stanu może być wiele. Najczęstszymi powodami ubezwłasnowolnienia są choroby psychiczne (takie jak schizofrenia), alkoholizm, narkomania i opóźnienie rozwojowe.

Rodzaje ubezwłasnowolnienia – ubezwłasnowolnienie całkowite i częściowe

W rezultacie złożonych i skomplikowanych historii życiowych sąd może zadecydować o ubezwłasnowolnieniu całkowitym lub częściowym.

Ubezwłasnowolnienie całkowite

Ubezwłasnowolnienie całkowite wiąże się z zupełną utratą zdolności do czynności prawnych. Innymi słowy to zrównanie sytuacji prawnej osoby ubezwłasnowolnionej z sytuacją dziecka. Jednocześnie aby w ogóle można było wszcząć postępowanie osoba musi ukończyć 13 rok życia.

Sąd orzeknie takie ubezwłasnowolnienie wobec osoby, która całkowicie nie jest zdolna do pokierowania swoim postępowaniem. Od uprawomocnienia się postanowienia, wszelkie czynności za tą osobę podejmuje ustanowiony dla niej opiekun. Natomiast osoba ubezwłasnowolniona nie może samodzielnie decydować o żadnych swoich sprawach. Na przykład nie może wyprzedawać składników swojego majątku, dokonywać darowizn czy zaciągać pożyczek. Opiekun ma za zadanie dbać o powierzaną mu osobę, musi zarządzać jej majątkiem oraz reprezentować ją wobec osób trzecich. Ale z drugiej strony opiekun podlega w tym zakresie kontroli sądu. Musi składać do sądu cykliczne sprawozdania, a niektóre jego decyzje dodatkowo muszą być zatwierdzane przez sędziego.  

Ubezwłasnowolnienie częściowe

Ubezwłasnowolnienie częściowe jest łagodniejszą odmianą ubezwłasnowolnienia i stanowi jedynie ograniczenie zdolności do czynności prawnych. Ubezwłasnowolnić częściowo można osobę pełnoletnią, która potrzebuje jedynie pomocy do prowadzenia własnych spraw. Osoba taka jest zatem zdolna do podejmowania działań w swoim interesie, ale z różnych względów potrzebuje wsparcia. Wsparcie to zapewnić ma kurator ustanowiony przez sąd w tym postępowaniu. Kurator w przeciwieństwie do opiekuna nie zarządca majątkiem ubezwłasnowolnionego ale wyraża on jedynie zgodę na dokonywanie czynności prawnych przez ubezwłasnowolnionego. Na przykład jego zgoda może być konieczna w przypadku gdy, ubezwłasnowolniony chce zawrzeć umowę pożyczki. Jednak po jej zawarciu nie będzie mógł decydować na co ubezwłasnowolniony częściowo wyda przyznane mu środki. Wniosek o ubezwłasnowolnienie częściowe można zgłosić już na rok przed osiągnięciem pełnoletności osoby, której dotyczy wniosek.

ubezwłasnowolnienie

Kto może wnieść sprawę o ubezwłasnowolnienie?

Krąg osób, które mogą żądać ubezwłasnowolnienia danej osoby jest ściśle określony przepisami prawa. Wniosek rozpoczynający sprawę może zatem wnieść:

  1. małżonek osoby ubezwłasnawalnianej,
  2. krewny w linii prostej (dzieci, rodzice, dziadkowie) oraz rodzeństwo,
  3. przedstawiciel ustawowy.

Co ciekawe w 2016 r., Sąd Najwyższy dopuścił również możliwość samodzielnego wniesienia wniosku przez osobą zainteresowaną swoim własnym ubezwłasnowolnieniem. Co jednak zrobić gdy np. nasz sąsiad jest chory, nie przyjmuje leków a jest osobą samotną?

Sprawę o ubezwłasnowolnienie może wnieść również prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Jeśli według naszej wiedzy dana osoba nie jest w stanie kierować swoim postępowaniem lub z uwagi na swój stan zdrowia potrzebuje wsparcia to możemy zwrócić się z odpowiednim wnioskiem do prokuratora. Sprawy o ubezwłasnowolnienie są inicjowane przez prokuratorów szczególnie często na skutek zawiadomienia złożonego przez pracowników pomocy społecznej.

Należy jednak pamiętać, że nie każdy, kto jest w trudnej sytuacji, wymaga ubezwłasnowolnienia. Co najważniejsze, składając taki wniosek należy zawsze działać rozważnie mając na celu dobro takiej osoby. Jeżeli bowiem wniosek ma na celu zaszkodzić danej osobie lub złożony jest lekkomyślnie, wnioskodawca może podlegać karze grzywny.

Sądowa procedura ubezwłasnowolnienia

Sprawę o ubezwłasnowolnienie rozpoczyna złożenie odpowiedniego wniosku do sądu okręgowego. Sądem okręgowym właściwym do prowadzenia sprawy będzie sąd miejsca zamieszkania (lub pobytu) osoby ubezwłasnawalnianej. Do wniosku należy dołączyć dokumenty, z których wynika nasze uprawnienie do jego wniesienia. Chodzi tu w szczególności o akty stanu cywilnego, potwierdzające nasze pokrewieństwo z osobą chorą.

Jeśli dysponujemy dokumentacją medyczną osoby, która ma zostać ubezwłasnowolniona to powinniśmy ją załączyć do naszego wniosku. W postępowaniu musimy bowiem wykazać chorobę psychiczną, niedorozwój umysłowy albo innego rodzaju zaburzenia psychiczne występujące u osoby ubezwłasnawalnianej. Celem potwierdzenia stanu zdrowia osoby, której dotyczy wniosek, sąd musi powołać również biegłych z zakresu psychologii i psychiatrii, którzy na potrzeby procesu sporządzają stosowaną opinię. W postępowaniu mogą być ponadto przesłuchiwani świadkowie, np. sąsiedzi, pracownicy pomocy społecznej czy też członkowie rodziny.

We wniosku możemy również wskazać osobą która ma zostać wyznaczona opiekunem lub kuratorem osoby ubezwłasnowolnionej.

Osobę, której dotyczy wniosek o ubezwłasnowolnienie, sąd musi wysłuchać niezwłocznie po wszczęciu postępowania. Wysłuchanie odbywa się w obecności biegłego psychologa oraz –
w zależności od stanu zdrowia osoby – biegłego lekarza psychiatry lub neurologa. Jeśli z uwagi na stan zdrowia, osoba ubezwłasnowolniana nie może stawić się w budynku sądu, sędzia uda się do miejsca jej pobytu i tam ją przesłucha.



stowarzyszenie

Zakładanie stowarzyszeń – stowarzyszenie zwykłe i stowarzyszenie rejestrowe

Czym jest stowarzyszenie? Stowarzyszenie to nic innego jak grupa osób, zainteresowanych osiągnięciem wspólnego celu. Cele założycieli mogą być bardzo różne. Ustawa prawo o stowarzyszeniach czyli podstawowy akt prawny regulujący funkcjonowanie tych organizacji, nie ogranicza katalogu potencjalnych celów stowarzyszeń. Założyciele mogą więc powołać stowarzyszenie w każdym, zgodnym z prawem celu.

Na pierwszy rzut oka stowarzyszenie jest bardzo podobne do spółki prawa handlowego. Głównym czynnikiem odróżniającym jednak stowarzyszenie od spółki jest fakt, iż stowarzyszanie nie może przysparzać zysku dla jego członków. Nie oznacza to jednak, że stowarzyszenie nie może prowadzić działalności gospodarczej. Może ją bowiem wykonywać jeśli zyski z niej pozyskiwane przekazywane są na realizację celów stowarzyszenia.

Rodzaje stowarzyszeń – stowarzyszenie zwykłe i stowarzyszenie rejestrowe

Czym różni się stowarzyszenie zwykłe od rejestrowego? Po pierwsze stowarzyszenie zwykłe to grupa raczej nieformalna. Najważniejszą różnicą jest jednak fakt, iż stowarzyszenie zwykłe nie może prowadzić działalności gospodarczej ani odpłatnej działalności pożytku publicznego. Stowarzyszenie zwykłe uzyskuje środki na działalność wyłącznie ze składek członkowskich, darowizn, spadków, zapisów, dochodów z majątku stowarzyszenia oraz ofiarności publicznej. Pod warunkami przewidzianymi w ustawie, może przekształcić się w stowarzyszenie rejestrowe.

Stowarzyszenie

Stowarzyszenie zwykłe

Stowarzyszenie zwykłe to uproszczona forma organizacyjna, do której powołania wystarczające jest zebranie minimum trzech osób. Osoby te uchwalają regulamin działalności, który jest podstawowym dokumentem określającym funkcjonowanie stowarzyszenia. Regulamin powinien wskazywać nazwę stowarzyszenia zwykłego, jego cele, teren i środki działania, siedzibę, a także dane przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie. Prawidłowo skonstruowany regulamin reguluje również sposoby nabycia i utraty członkostwa, a także sposób rozwiązania stowarzyszenia.

Stowarzyszenie zwykłe, może powołać również zarząd. W tym celu powinno określić w regulaminie tryb jego wyboru oraz uzupełniania składu, kompetencje, warunki ważności jego uchwał oraz sposób reprezentowania stowarzyszenia zwykłego, w szczególności zaciągania zobowiązań majątkowych.

Aby stowarzyszenie zwykłe mogło legalnie działać, osoby je reprezentujące muszą zgłosić jego powstanie do organu nadzorczego, który musi umieścić je w rejestrze stowarzyszeń zwykłych. Przeważnie organem nadzorczym jest starosta powiatu w którym mieści się siedziba stowarzyszenia.

Stowarzyszenie rejestrowe

Stowarzyszanie rejestrowe to stowarzyszenie, w którym jego założyciele (minimum 7 osób), decydują się na jego wpisanie do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz publicznych zakładów opieki zdrowotnej Krajowego Rejestru Sądowego. Rejestr KRS jest rejestrem jawnym i powszechnie dostępnym a wpis do niego znacząco uwiarygadnia stowarzyszenie i jego władze. Jeśli stowarzyszenie pragnie w celu realizacji celów prowadzić działalność gospodarczą, podlega również zarejestrowaniu w rejestrze przedsiębiorców KRS.

Jak założyć stowarzyszenie rejestrowe?

Założyciele stowarzyszenia przygotowują statut, a następnie organizują i przeprowadzają zebranie założycielskie. Podczas niego podejmują uchwałę o założeniu stowarzyszenia, przyjmują statut i wybierają władze.

Najważniejszym aktem stowarzyszenia rejestrowego jest statut. Statut stowarzyszenia powinien określać w szczególności:

  1. nazwę stowarzyszenia, odróżniającą je od innych stowarzyszeń, organizacji i instytucji;
  2. teren działania i siedzibę stowarzyszenia;
  3. cele i sposoby ich realizacji;
  4. sposób nabywania i utraty członkostwa, przyczyny utraty członkostwa oraz prawa i obowiązki członków;
  5. władze stowarzyszenia, tryb dokonywania ich wyboru, uzupełniania składu oraz ich kompetencje;
  6. możliwość otrzymywania przez członków zarządu wynagrodzenia za czynności wykonywane w związku z pełnioną funkcją;
  7. sposób reprezentowania stowarzyszenia, w szczególności sposób zaciągania zobowiązań majątkowych, a także warunki ważności uchwał władz stowarzyszenia;
  8. sposób uzyskiwania środków finansowych oraz ustanawiania składek członkowskich;
  9. zasady dokonywania zmian statutu;
  10. sposób rozwiązania się stowarzyszenia.

Po przyjęciu statutu stowarzyszenia a także podjęciu uchwały dot. wyboru władz stowarzyszenia, zarząd stowarzyszenia zgłasza powstanie stowarzyszenia do sądu rejestrowego, który po sprawdzeniu poprawności wniosku rejestrowego dokonuje wpisu stowarzyszenia rejestrowego.

Stowarzyszenie

Władze stowarzyszenia rejestrowego

Walne zebranie

Najważniejszym organem stowarzyszenia jest walne zebranie jego członków. Sposób pracy i kompetencje walnego zebrania członków stowarzyszenia powinny zostać uregulowane w statucie stowarzyszenia. Jeżeli stowarzyszenie ma wielu członków, walne zebranie można zastąpić zebraniem delegatów. Takie rozwiązanie musi zostać jednak wyraźnie przewidziane w statucie. Najczęściej określane kompetencje walnego zebrania członków to:

  1. uchwalanie zmian w statucie,
  2. powoływanie i odwoływanie członków innych organów stowarzyszenia,
  3. udzielanie absolutorium zarządowi, czyli zatwierdzanie i zaakceptowanie prowadzonych przez zarząd działań,
  4. podejmowanie uchwał o rozwiązaniu stowarzyszenia lub o połączeniu z inną organizacją,
  5. podejmowanie uchwał o przeznaczeniu majątku zlikwidowanego stowarzyszenia.

Walne zebranie jest organem niejako uchwałodawczym. Organem reprezentującym stowarzyszenie na zewnątrz jest jednak zarząd. Sposób wyboru, kadencja, skład oraz sposób pracy zarządu stowarzyszenia muszą być określone w statucie danego stowarzyszenia. Zarząd stowarzyszenia podpisuje umowy w imieniu organizacji, występuje do organów publicznych, a także podejmuje decyzje odnośnie zatrudnienia i innych bieżących spraw stowarzyszenia. Członkowie stowarzyszenia, jeśli tak przewiduje statut, mogą pobierać wynagrodzenie za sprawowanie swoich funkcji.

Komisja rewizyjna

Ostatnim obligatoryjnym organem stowarzyszenia rejestrowego jest komisja rewizyjna, która powołana jest do sprawowania kontroli nad działalnością stowarzyszenia. Głównym celem komisji rewizyjnej jest zwłaszcza kontrolowanie finansów stowarzyszenia.

Podsumowanie

W zależności od założeń naszej organizacji, warto przed jej powołaniem do istnienia szczegółowo zapoznać się z prawnymi aspektami jej funkcjonowania. Oprócz stowarzyszenia zwykłego czy rejestrowego, inną formą prowadzenia działalności pozarządowej jest również fundacja, o której pisałem w innym wpisie na blogu. Przedstawiony w niniejszym artykule obraz stowarzyszeń jest jedynie wprowadzeniem w materię ich funkcjonowania. Przed podjęciem decyzji o założeniu organizacji warto skontaktować się z prawnikiem, który pomoże nam choćby w przygotowaniu statutu i innych dokumentów niezbędnych do prawidłowego zgłoszenia oraz dalszego funkcjonowania stowarzyszenia.


zakładanie fundacji

CZYTAJ WIĘCEJ!

Zakładanie fundacji


klauzula wykonalności

Klauzula wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika

W dzisiejszych czasach zatory płatnicze stają się regułą. W związku z tym coraz częściej musimy wystąpić na drogę postępowania sądowego aby odzyskać przysługującą nam wierzytelność. Pozwaliśmy zatem naszego dłużnika, uzyskaliśmy wyrok sądowy, idziemy do komornika i co się okazuje? Okazuje się, że nasz dłużnik niewiele ma. Co możemy wówczas zrobić? Jednym ze sposobów odzyskania naszych pieniędzy jest nadanie na naszym wyroku klauzuli wykonalności  przeciwko małżonkowi dłużnika. Pozwoli ona sięgnąć przez komornika w egzekucji nie tylko do majątku osobistego dłużnika, ale również do majątku objętego wspólnością małżeńską. Czy coś nam to da? Czasem tak a czasem nie. Jednak zawsze warto spróbować, zwłaszcza gdy dług jest spory.

Zgoda na zaciągnięcie zobowiązania – odpowiedzialność małżonka

Co do zasady, małżonek odpowiada za zobowiązania drugiego małżonka, jeśli wyraził zgodę na zaciągnięcie przez niego zobowiązania. Dotyczy to jednak tylko sytuacji gdy małżonkowie pozostają w małżeńskiej wspólności majątkowej.

Wówczas, co do zasady wierzyciel może żądać egzekucji swojego roszczenia z majątku osobistego dłużnika a także z majątku wspólnego małżonków. Jednak do egzekucji wierzyciel musi uzyskać tzw. klauzulę wykonalności przeciwko współmałżonkowi.

W przypadku gdy małżonkowie posiadają rozdzielność majątkową, wierzyciel  nie może prowadzić egzekucji z majątku drugiego małżonka, jeżeli nie jest on współdłużnikiem.

klauzula wykonalności

Brak zgody na zaciągnięcie zobowiązania – odpowiedzialność małżonka

  1. majątku osobistego dłużnika,
  2. jego wynagrodzenia za pracę lub
  3. dochodów uzyskanych przez niego z innej działalności oraz z praw autorskich i praw pokrewnych, prawa własności przemysłowej oraz innych praw twórcy.

Jeżeli małżonek zaciągnął zobowiązanie bez zgody drugiego małżonka albo zobowiązanie jednego z małżonków nie wynika z czynności prawnej (np. odszkodowanie), wierzyciel może prowadzić egzekucję z:

Ponadto jeśli wierzytelność powstała w związku z prowadzeniem przedsiębiorstwa, wierzyciel może prowadzić egzekucję także ze składników przedsiębiorstwa.

Klauzula wykonalności przeciwko małżonkowi – tytuł egzekucyjny

Klauzulę wykonalności przeciwko małżonkowi nadaje się tytułowi egzekucyjnemu wydanemu przeciwko osobie pozostającej w związku małżeńskim. Czym jest tytuł egzekucyjny? Najczęściej możemy spotkać się z tytułami egzekucyjnymi w postaci prawomocnych:

  1. wyroków sądów,
  2. nakazów zapłaty, również tych wydanych przez e-sąd,
  3. postanowień sądu,
  4. wyroków zaocznych,
  5. ugód zawartch przed sądem,

Ponadto coraz częściej możemy spotkać się z tytułem egzekucyjnym w postaci aktów notarialnych, w których dłużnicy dobrowolnie poddaje się egzekucji w tym akcie wskazanej.

Powyższe oznacza, że zanim sięgniemy do majątku wspólnego małżonków, długu będziemy dochodzić wobec małżonka dłużnika. Musimy mieć bowiem tytuł egzekucyjny wobec naszego pierwotnego dłużnika.

Dopiero po jego otrzymaniu, sąd na nasz wniosek może nadać klauzulę wykonalności także przeciwko jego małżonkowi z ograniczeniem jego odpowiedzialności do majątku objętego wspólnością majątkową. Ale czy zawsze? Są pewne wymogi i ograniczenia w tym zakresie.

klauzula wykonalności

Klauzula wykonalności przeciwko małżonkowi – przesłanki

Skoro klauzula ma być wydana na małżonka dłużnika, dla jej nadania niezbędne jest zatem wykazanie przed sądem, że:

  1. dłużnik pozostawał w związku małżeńskim w czasie powstania długu oraz w czasie nadania klauzuli wykonalność,
  2. w czasie gdy powstał dług małżonkowie podlegali ustrojowi wspólności majątkowej,
  3. wspólność majątkowa istniała w chwili wydania tytułu egzekucyjnego oraz istnieje w dalszym ciągu w chwili nadania klauzuli,

Ponadto, aby sąd wydał nam klauzulę wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika, musimy wykazać dokumentem urzędowym lub prywatnym, że stwierdzona tytułem egzekucyjnym wierzytelność powstała za zgodą jego małżonka.

Warunkiem uzyskania klauzuli wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika jest zatem udowodnienie, że czynność, do której wierzytelność się odnosi np. sprzedaż, kredyt, pożyczka, została dokonana za zgodą tego małżonka.

Aby to wykazać możemy wykorzystać zarówno dokument urzędowy, jak i prywatny. W praktyce wystarczy, że np. małżonek wyraził swoją zgodę, składając podpis na egzemplarzach umowy, z której  wynika wierzytelność objęta tytułem wykonawczym czy złożył stosowne oświadczenie jako załącznik do umowy. Za dokument prywatny może być także uznana faktura VAT podpisana przez małżonka dłużnika.

Z doświadczenia wiem, że najlepiej taką zgodę mieć na piśmie, jako oświadczenie małżonka, jeszcze przed zaciągnięciem zobowiązania. Pozwoli to w przyszłości uniknąć niepotrzebnego sporu.

Co zrobić gdy nie jesteśmy w stanie wykazać zgody małżonka?

W sytuacji gdy, nie będziemy w stanie wykazać zgody małżonka na zaciągnięcie zobowiązania, ustawodawca przewidział jedno rozwiązanie.

Zastosowanie znajdzie ono jednak jedynie w sytuacji gdy dług powstał w związku z prowadzonym przez dłużnika przedsiębiorstwem.  Przy czym chodzi tutaj o przedsiębiorstwo, które wchodzi do majątku wspólnego małżonków. Wówczas posiadanemu przez nas tytułowi egzekucyjnemu, sąd nada klauzulę wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika z ograniczeniem jego odpowiedzialności do przedsiębiorstwa wchodzącego w skład majątku wspólnego małżonków.

Nie trzeba w tym przypadku wykazać zgody na zaciągnięcie zobowiązania przez małżonka. Wierzyciel ma obowiązek jedynie wykazać dokumentem urzędowym lub prywatnym, że dochodzony dług jest związany z prowadzeniem przedsiębiorstwa jednego z małżonków.

Oznacza to jednak, że w tym przypadku zakres egzekucji będzie węży i nie będzie obejmował całości majątku wspólnego. Egzekucję będziemy mogli prowadzić wyłącznie ze składników firmy będących częścią majątku wspólnego małżonków.

klauzula wykonalności

Nadanie klauzuli przez sąd

Klauzula wykonalności to de facto pieczątka sądu na naszym tytule egzekucyjnym. Sąd stwierdza w niej, że małżonek odpowiada za zobowiązania określone tytułem ale jego odpowiedzialność ograniczona jest do „majątku objętego wspólnością majątkową” albo „do składników przedsiębiorstwa wchodzącego w skład majątku wspólnego małżonków”.

Sąd nie wymienia tutaj szczegółowo przedmiotów majątkowych objętych wspólnością. Przedmioty te musimy ustalić sami lub z pomocą komornika już na etapie egzekucji.

Sądem właściwym do rozpoznania wniosku o nadanie klauzuli jest sąd pierwszej instancji, w którym toczyła się sprawa. Jest to zatem sąd, który wydał posiadany przez nas wyrok czy nakaz zapłaty.

Uczestnikami postępowania klauzulowego są wyłącznie wierzyciel i małżonek dłużnika. Od wniosku o nadanie klauzuli wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika sąd pobiera opłatę w wysokości 50 zł.



zakładanie fundacji

Zakładanie fundacji

Fundacja może być ustanowiona dla realizacji zgodnych z podstawowymi interesami Rzeczypospolitej Polskiej celów społecznie lub gospodarczo użytecznych, w szczególności takich, jak: ochrona zdrowia, rozwój gospodarki i nauki, oświata i wychowanie, kultura i sztuka, opieka i pomoc społeczna, ochrona środowiska oraz opieka nad zabytkami. Jeżeli fundacja ma prowadzić działalność gospodarczą, to tylko w rozmiarach służących realizacji jej celów. Zakładanie fundacji przypomina zakładanie spółki prawa handlowego.

Fundację mogą ustanawiać osoby fizyczne niezależnie od ich obywatelstwa i miejsca zamieszkania oraz osoby prawne mające siedzibę w Polsce lub za granicą. Podstawowymi dokumentami regulującymi funkcjonowanie fundacji są akt fundacyjny i przyjmowany na jego podstawie statut.

Zakładanie fundacji

Akt fundacyjny

Akt fundacyjny to oświadczenie woli o ustanowieniu fundacji składane przez fundatora. Musi być złożony w formie aktu notarialnego. Fundator powinien wskazać w akcie fundacyjnym cel fundacji oraz składniki majątkowe przeznaczone na jego realizację. Składnikami majątkowymi mogą być pieniądze, papiery wartościowe, a także oddane fundacji na własność rzeczy ruchome i nieruchomości.

W akcie fundacyjnym i statucie należy wskazać konkretną wartość środków majątkowych fundacji. Ustawodawca nie określił w tym zakresie minimalnego pułapu początkowego. Co istotne poza zakresem kognicji Sądu rejestrowego pozostaje oczywiście ocena, czy majątek jest wystarczający do osiągnięcia zakładanego celu fundacji.

Statut jako akt organizacyjny fundacji

Po przyjęciu aktu fundacyjnego, fundator ustala statut fundacji. Obligatoryjnie statut musi zawierać:

zakładanie fundacji

  • nazwę;
  • siedzibę;
  • majątek fundacji;
  • cel fundacji;
  • zasady, formy i zakres działalności fundacji;
  • skład i organizację zarządu, sposób powoływania oraz obowiązki i uprawnienia tego organu i jego członków.

W statucie możemy uregulować również zasady prowadzenia działalności gospodarczej, zasady połączenia inną fundacją czy też możliwość tworzenia innych obok zarządu organów fundacji.

Należy pamiętać też, że jeżeli fundator nie powoła się do zarządu fundacji lub nie zastrzeże dla siebie specjalnych uprawnień, to nie bierze on udziału w dalszym funkcjonowaniu fundacji.

Zakładanie fundacji – proces rejestracji fundacji

Do wniosku rejestracyjnego sporządzanego na formularzu KRS-W9, wnioskujący w formie załącznika ma obowiązek załączyć:

  • Akt notarialny o ustanowieniu fundacji sporządzany przez fundatora;
  • Oświadczenie fundatora określające ministra właściwego do nadzoru nad wykonywaniem celów statutowych;
  • Statut fundacji podpisany przez fundatora w trzech egzemplarzach;
  • Uchwały o powołaniu władz fundacji w postaci zarządu oraz rady fundacji wraz z formularzem KRS-WK;
  • Dowód potwierdzenia dokonania opłaty za wpis.

Jeżeli fundacja nie zamierza prowadzić działalności gospodarczej, koszt złożenia wniosku wynosi 250,00 zł. W przypadku korelatywnego wpisu do rejestru przedsiębiorców, fundator musi liczyć się z opłatą w wysokości 600,00 zł. Składa się na nią kwota 500,00 zł opłaty sądowej oraz 100,00 zł za ogłoszenie w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. Wysokość taksy notarialnej za sporządzenie aktu o ustanowieniu fundacji, uzależniona jest od wysokości zadeklarowanego majątku przewidzianego na osiąganie celów statutowych.

zakładanie fundacji

Od kiedy fundacja może działać?

Fundacja nabywa osobowość prawą z chwilą uzyskania wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego. Oznacza to, że może zacząć działalność dopiero od momentu jej wisu do KRS.

Złożenie wniosku o wpis do KRS wiąże się z dokonaniem odpowiedniego zgłoszenia. W toku postępowania rejestrowego sąd bada wniosek i dołączone do niego dokumenty. W razie stwierdzenia wad we wniosku lub dokumentach, sąd wezwie wnioskodawcę do ich usunięcia. Sąd określi jednocześnie kierunek postulowanych zmian i uzupełnień i zakreślając termin do dokonania tych czynności. Należy dopilnować aby uzupełnić wniosek w terminie. W razie bezskutecznego upływu terminu sąd odmówi dokonania wpisu.

Postanowienie o wpisaniu fundacji do KRS następuje po stwierdzeniu, iż cel i statut fundacji są zgodne z przepisami prawa a wniosek o wpis nie zawiera żadnych braków.



zwrot towaru

Zwrot towaru zakupionego przez internet

Dokonywanie zakupów przez Internet cieszy się rosnącą popularnością. Coraz więcej konsumentów decyduje się zamawiać towary przez Internet, gdyż wiąże się to dla nich z dużą wygodą. Zakupy przez internet wiążą się jednak z ryzykiem. Jak dokonać zwrotu towaru, który nie spełnia naszych oczekiwań?

Zadbaj o bezpieczeństwo przed zakupem towaru

Zanim jednak przyjrzymy się zagadnieniom prawnym dotyczącym zasad dokonywania zakupów i zwrotu towarów, warto zwrócić uwagę na potencjalne niebezpieczeństwa czyhające na kupujących. W pierwszej kolejności konsumenci powinni wnikliwie zapoznawać się z opisami kupowanych produktów. W przeciwieństwie do „standardowych” zakupów, konsument nie jest w stanie naocznie stwierdzić jakości towaru, jego rozmiarów czy użyteczności.

Przed dokonaniem zakupu kupujący powinien zapoznać się z charakterystyką sprzedawcy. Kupujący może sprawdzić od jak dawna sprzedawca prowadzi działalność. Warto zwrócić uwagę również czy inni użytkownicy sieci nie zostali przed sprzedawcę wprowadzeni w błąd. Wnikliwe zapoznanie się z profilem działalności sprzedającego pozwoli nam zminimalizować ryzyko nietrafionego zakupu czy też oszustwa.

zwrot towaru

Bezpieczeństwo danych osobowych

Przed dokonaniem zakupu warto również zadbać o bezpieczeństwo naszych danych. Zakupów powinniśmy dokonywać jedynie na sprawdzonym komputerze, unikając dokonywania płatności elektronicznych w miejscach publicznie dostępnych. Ustawa o świadczeniu usług drogą elektroniczną nakłada na sprzedających przez Internet szereg obowiązków, wśród których wyróżnia się:

  • podanie klientowi konkretnej informacji o sobie i prowadzonym przez siebie przedsiębiorstwie,
  • opracowanie regulaminu świadczenia usług i udostępnienia go każdemu odbiorcy,
  • zabezpieczenie poufności i integralności przekazywanych danych.

Kiedy przysługuje nam prawo do zwrotu zakupionych towarów?

Kupujący towar za pośrednictwem sieci Internet posiada ustawowe prawo zwrotu zakupu. Uprawnienie wynika to bezpośrednio ustawy o prawach konsumenta. Warunkiem skutecznego skorzystania z niniejszego uprawnienia jest złożenie przez konsumenta oświadczenia o odstąpieniu od umowy w terminie
 14 dni kalendarzowych   od dnia otrzymania przedmiotu. Kupujący ma prawo odstąpić od umowy nawet przed otrzymaniem przedmiotu.

Kupujący poinformować sprzedającego o odstąpieniu. Ułatwi to proces odsyłania towarów, gdyż sprzedawca będzie poinformowany o nadejściu przesyłki. Warto również pamiętać, iż
 początkiem liczenia terminu jest dzień następujący pod dniu otrzymania towaru Jeżeli zatem otrzymaliśmy zamówiony przedmiot dnia 12 kwietnia do termin dokonania odstąpienia upływa dnia 26 kwietnia.

W chwili skutecznego złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy zawartej na odległość, umowę uważa się za niezawartą. Jeżeli konsument złożył oświadczenie o odstąpieniu od umowy zanim przedsiębiorca przyjął jego ofertę, oferta przestaje wiązać.


Zawieranie umów przez internet

CZYTAJ WIĘCEJ

Zawierania umów przez internet – szansa czy zagrożenie?


W jaki sposób odstąpić od umowy sprzedaży

Przeważnie do przesyłki sprzedający dołączają formularz odstąpienia, który po wypełnieniu należy do nich odesłać. Na formularzu powinny znaleźć się obowiązkowe pola, które powinniśmy we własnym zakresie wypełnić. Chodzi tu o dane sprzedającego w postaci jego adresu, datę odbioru przesyłki, oraz nasze dane opatrzone własnoręcznym podpisem. Oświadczenie o odstąpieniu przed wysłaniem powinniśmy skopiować, celem ułatwienia dochodzenia naszych praw w ewentualnym sporze ze sprzedającym.

Sprzedawca powinien, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania oświadczenia kupującego o odstąpieniu od umowy, zwrócić nam wszystkie dokonane płatności. Co warto wiedzieć, sprzedawca powinien zwrócić nam koszty dostarczenia do niego zwracanego przedmiotu. W tym celu do oświadczenia o odstąpieniu powinniśmy dołączyć rachunek za nadanie zwrotu. Sprzedawca ma jednak prawo zatrzymać wypłatę do chwili otrzymania zwrotu lub do momentu otrzymania dowodu nadania.

zwrot towaru

1. Sprzedawca nie poinformował o prawie do odstąpienia od umowy

Jeżeli jednak kupujący nie został poinformowany o prawie odstąpienia od umowy, to termin na odstąpienie wydłuża się o 12 miesięcy od dnia upływu standardowego terminu 14 dni. Jeżeli jednak w tym okresie sprzedający zorientuje się, iż takiej informacji nie udzielił a następnie przekaże ją w późniejszym terminie, to termin do odstąpienia od umowy upływa po 14 dniach od dnia udzielenia tej informacji konsumentowi.

2. Zwrot towaru w oryginalnym opakowaniu?

Nieuczciwi sprzedawcy prowadzący sklepy internetowe nie mogą uzależniać skuteczności odstąpienia przez konsumenta od umowy zawartej przez Internet, od zwrotu towaru w oryginalnym opakowaniu. Opakowanie nie jest bowiem przedmiotem sprzedaży, lecz jedynie przedmiotem zabezpieczającym towar.

3. Zwrot towaru niezamówionego

Otrzymałeś towar, którego nie zamawiałeś? Pamiętaj, konsument jest zwolniony z obowiązku uiszczania wynagrodzenia na rzecz sprzedawcy w przypadkach niezamówionego dostarczania. Brak naszej odpowiedzi nie można traktować jako wyrażenie zgody.

W jakich przypadkach nie można zwrócić towaru

Od każdej zasady istnieją również wyjątki, a zatem nie wszystkie zakupione przez Internet przedmioty możemy zwrócić bez zgody sprzedającego. Zaliczamy do nich zakupy.:

  • towarów ulegających szybkiej degradacji lub które posiadają krótki termin przydatności – mowa tu oczywiście o zakupach spożywczych;
  • usług, które za naszą zgodą zostały w pełni wykonane przed upływem terminu do odstąpienia;
  • towarów lub usług, których cena lub wynagrodzenie zależy od wahań na rynku finansowym;
  • przedmiotów wykonanych na specjalne zamówienie kupującego lub zgodnie z przesłaną przez niego specyfikacją – np. zindywidualizowana biżuteria, ubrania szyte na miarę;
  • towarów, które ze względów ochrony zdrowia lub higieny, tracą swoje wartości po otwarciu – np. leki czy suplementy diety;
  • zabezpieczonych nagrań dźwiękowych, nagrań filmowych lub programów komputerowych, których opakowania zostały otwarte po dostarczeniu;
  • usług hotelarskich, przewozu rzeczy, najmu samochodów, gastronomii, związanych z wypoczynkiem, wydarzeniami rozrywkowymi, sportowymi lub kulturalnymi, jeżeli w umowie oznaczono dzień lub okres świadczenia usługi (np. bilety na koncert).
zwrot towaru

Obowiązki konsumentów

Zakup i zwrot towaru nie wiąże się tylko z obowiązkami po stronie sprzedawcy. Pewna odpowiedzialność za zakupiony towar spoczywa również na nabywcy. Konsument odpowiada za wszelkie zmniejszenie wartości towarów wynikające z obchodzenia się z towarami w sposób inny niż konieczny do stwierdzenia charakteru, cech i funkcjonowania towarów. Po zakupie sukienki czy butów, nie możemy wybrać się w nich na imprezę a po jej zakończeniu stwierdzić, że towar nam jednak nie pasuje i odstąpić od umowy sprzedaży.



zasiedzenie nieruchomości

Zasiedzenie nieruchomości

Zasiedzenie nieruchomości – kim jest samoistny posiadacz?

Wyłącznie samoistny posiadacz może zasiedzieć nieruchomość. Zacznijmy zatem od definicji samoistnego posiadacza. Samoistny posiadacz to osoba władająca daną nieruchomością jak właściciel. W sensie prawnym nie jest to właściciel ale osoba, która wykonuje wszelkie uprawnienia właścicielskie i dodatkowo uznawana jest za właściciela przez otoczenie.

Zasiedzieć można nie tylko nieruchomość gruntową lub budynkową ale także lokal mieszkalny.

Czym jest zasiedzenie? Zasiedzenie to nic innego jak stwierdzenie własności poprzez samoistne posiadanie. Posiadacz nieruchomości zasiedzi ją gdy wykaże, że zachowuje się względem niej jak właściciel. Co to oznacza? Oznacza to, że posiadacz winien wykonywać standardowe czynności właścicielskie:

  • gospodarować nieruchomością (ogrodzić, remontować);
  • dbać o nią (sprzątać, kosić);
  • opłacać należności publiczne.
zasiedzenie nieruchomości

Zasiedzenie nieruchomości – czas samoistnego posiadania

Oprócz posiadania waloru samoistnego posiadania, przepisy Kodeksu cywilnego przewidują jeszcze inne wymogi, których spełnienie jest niezbędne do zasiedzenia nieruchomości. Po pierwsze samoistność posiadania musi być rozciągnięta w czasie.

W zależności od intencji posiadacza, określanej mianem dobrej lub złej wiary, inny będzie czas wymagany do zasiedzenia nieruchomości. Jeśli samoistny posiadacz włada nieruchomością w dobrej wierze, musi on wykazać, że używa on nieruchomości przez minimum 20 lat. Jeżeli posiadacz działa w złej wierze, okres zasiedzenia wzrasta do lat 30.

Jak odróżnić dobrą wiarę od złej wiary? Samoistny posiadacz działa w dobrej wierze, jeżeli włada nieruchomością nie wiedząc, że nie jest on prawnym właścicielem. Zasiedzenie w złej wierze oznacza natomiast, iż posiadacz gospodaruje nieruchomością wiedząc, iż jej prawowitym właścicielem jest inna osoba.

Co istotne, jeżeli podczas biegu zasiedzenia nastąpiło przeniesienie posiadania, obecny posiadacz może doliczyć do czasu, przez który sam posiada, czas posiadania swego poprzednika. Jeżeli jednak poprzedni posiadacz wszedł w posiadanie nieruchomości w złej wierze, czas jego posiadania może być doliczony tylko wtedy, gdy łącznie z czasem posiadania obecnego posiadacza wynosi przynajmniej lat trzydzieści. W rzeczywistości zatem okres wymagany do zasiedzenia może być nawet krótszy.



W jakich okolicznościach należy żądać stwierdzenia zasiedzenia?

Zasiedzenie jest dobrym rozwiązaniem w przypadku władania nieruchomościami, których stan właścicielski jest bardzo złożony lub w ogóle nieunormowany.

Często zasiadywane są nieruchomości, których właściciele nie żyją lub nie są znani.

Dzieje się tak też w sytuacjach gdy po śmierci rodziców, po których nie przeprowadzono postępowania spadkowego w domu pozostają dzieci, które stopniowo się z niego wyprowadzają. Na mocy nieformalnej umowy pomiędzy rodzeństwem, nieruchomością zajmuje się wtedy przeważnie jedno z nich. Jeżeli sprawa ta pozostanie nieuregulowana i przejdzie na dalszych spadkobierców, to jednym rozwiązaniem może okazać się właśnie proces o zasiedzenie. W takim przypadku zasiedzenie to może zostać stwierdzone z zachowaniem dobrej wiary.

Przykładem zasiedzenia nieruchomościw złej wierze, jest natomiast zajęcie pustostanu i władanie nim przez wymagany 30-letni okres.

zasiedzenie nieruchomości

Jak uzyskać stwierdzenie zasiedzenia?

Zasiedzenie nieruchomości wymaga przeprowadzenia postępowania sądowego. Samoistny posiadacz w tym celu musi złożyć do odpowiedniego sądu stosowny wniosek o stwierdzenie zasiedzenia. Wnioskujący musi przedstawić dowody potwierdzające przesłanki zasiedzenia. Musi wykazać, iż rzeczywiście jest samoistnym posiadaczem nieruchomości.

Dowodami na tą okoliczność mogą zeznania świadków (domowników, sąsiadów) oraz dokumenty potwierdzające opłacanie przez podatków.

Wnioskodawca powinien również wskazać we wniosku czy domaga się on zasiedzenia w dobrej czy też w złej wierze a także w należyty sposób opisać nieruchomość, którą pragnie zasiedzieć.



ubezpieczenie na życie

Ubezpieczenie na życie – co warto wiedzieć, czego się wystrzegać

Ubezpieczenie na życie jest obok ubezpieczenia następstw nieszczęśliwych wypadków jednym z rodzajów tzw. ubezpieczeń osobowych. Wielu potencjalnych klientów biur ubezpieczeniowych zastanawia się czy warto zawrzeć taką umowę i podpisać odpowiednią polisę. Odpowiedź prawnika może być tylko jedna: „to zależy”.

Z kim zawrzeć umowę zabezpieczenia?

Zawierając umowę ubezpieczenia musimy sprawdzić czy osoba z którą ją podpisujemy jest umocowana do występowania w imieniu firmy ubezpieczeniowej. W imieniu biura najczęściej występuje tzw. agent ubezpieczeniowy. Jest to przedsiębiorca prowadzący działalność agencyjną na podstawie umowy agencyjnej, zawartej z zakładem ubezpieczeń. Ponadto musi być wpisany do rejestru agentów ubezpieczeniowych. Wspominany rejestr jest jawnym spisem agentów prowadzonym przez Komisję Nadzoru Finansowego. Możemy znaleźć go w Internecie. Jeżeli osoba, która oferuje zawarcie nam jakiejkolwiek umowy ubezpieczenia nie widnieje w rejestrze agentów ubezpieczeniowych, może okazać się oszustem. Jej celem może być po prostu wyłudzenie od nas pieniędzy.

ubezpieczenie na życie

Ogólne Warunki Ubezpieczenia – czy warto się z nimi zapoznać?

Drugą niezwykle ważną czynnością, o którą musimy zadbać przed zawarciem umowy ubezpieczenia jest dokładne przestudiowanie zapisów OWU czyli tzw. ogólnych warunków ubezpieczenia. Przeważnie OWU przedstawia się klientom, w formie drukowanej książeczki. Ogólne warunki ubezpieczenia co do zasady zawierają zakres ubezpieczenia, czyli katalog przypadków w których ubezpieczyciel wypłaci nam lub wskazanym przez nas uposażonym osobom kwotę ubezpieczenia. Studiując treść zapisów szczególną uwagę zwrócić należy również na przypadki wyłączenia odpowiedzialności ubezpieczyciela. Zgodnie z prawem przed zawarciem umowy, ubezpieczyciel musi dostarczyć nam ogólne warunki ubezpieczenia oraz umożliwić nam zapoznanie się z ich treścią.

Oprócz ogólnych warunków ubezpieczenia warto zaznajomić się również z samym dokumentem polisy, czyli dokumentem potwierdzającego zawarcie umowy. Polisa oprócz wysokości składki (im większa składka tym co do zasady większa ochrona ubezpieczeniowa) powinna zawierać również m.in.:
• oznaczenie ubezpieczyciela;
• dane klienta;
• oznaczenie przedmiotu ubezpieczenia;
• określenie czasu, na który zawarto umowę ubezpieczenia;
• okres ubezpieczenia (początek i koniec okresu ochrony);
• miejsce i datę wystawienia polisy;
• podpis ubezpieczyciela.

Zakres podmiotowy ubezpieczenia

Umowa ubezpieczenia na życie wcale nie musi również dotyczyć świadczenia otrzymywanego przez naszych bliskich w chwili naszej śmierci. Mnogość produktów ubezpieczeniowych dostępnych na rynku stwarza klientom niemal nieograniczoną możliwość kształtowania zakresu ochrony. Oferty biur ubezpieczeniowych zawierają bowiem niejednokrotnie możliwości zawarcia dodatkowych pakietów w postaci ubezpieczania zdrowia, dożycia odpowiedniego wieku czy zaistnienia niezdolności do pracy.

Ubezpieczeniowe fundusze kapitałowe czyli polisolokaty

Zupełnie innym rodzajem ubezpieczenia jest ubezpieczenie na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym (tzw. polisolokata). Ubezpieczenie to ma charakter nie tylko ochronny ale i również kapitałowy. Część składki przekazywana jest na specjalny fundusz prowadzony przez ubezpieczyciela. Środkami zgromadzonymi na funduszu ubezpieczyciel obraca celem zwiększenia ich wartości. Przy zawieraniu tego ubezpieczenia, szczególną uwagę należy zwrócić na fakt, iż co do zasady są to umowy długoterminowe. Ubezpieczony pragnący wypłacić środki zgromadzone na funduszu przed upływem okresu obowiązywania umowy, powinien zdawać sobie sprawę, iż ubezpieczyciel będzie mógł naliczyć wysoką opłatę likwidacyjną.

ubezpieczenie na życie

Polisolokata – czy to bezpieczne?

Do Rzecznika Finansowego, Komisji Nadzoru Finansowego i Urzędu Ochrony Konkurencji i Konkurenta wpływa mnóstwo skarg na działalność ubezpieczycieli oferujących ten produkt. Najnowszy raport Rzecznika Finansowego wskazuje, że polisolokaty nie powinny być oferowane konsumentom. Według Rzecznika umowa ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym jest zbyt specjalistyczna i niezrozumiała dla przeciętnej osoby. Zwłaszcza chodzi tutaj o osoby starsze, które łatwo ulegają namowom agentów. Wbrew zapewnieniom ubezpieczycieli wielkość dokonywanych wpłat miesięcznych, nierzadko bardzo dużych, nie ma ekonomicznego przełożenia na możliwość pomnożenia zgromadzonych środków. Kolejnym zagrożeniem na które zwracano już uwagę są bezprawne, wysokie opłaty likwidacyjne, które pełnią funkcję odstraszającą przed zerwaniem umowy.

Podsumowując, niezależnie od rodzaju zawieranej przez nas polisy, przed jej zawarciem należy dokładnie przestudiować zapisy ogólnych warunków ubezpieczenia. Jeżeli nie jesteśmy pewni czy dany zapis w odpowiedni sposób zabezpiecza nasze interesy, to warto przed ostatecznym zawarciem polisy zasięgnąć porady prawnika.

 

Czytaj więcej: https://radca-franczak.pl/2018/11/20/antywindykacja—jeden-dlug-dwa-wyroki/

zwrot składki OC

Zwrot składki OC przy sprzedaży samochodu

Sprzedajesz samochód, ciągnik rolniczy, motorower, przyczepę? Czy należy Ci się zwrot składki OC? Zasady dotyczące zwrotu składki OC za niewykorzystany okres ubezpieczenia zawarte są w ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Przepisy te w sposób szczegółowy wskazują, kiedy możemy starać się o zwrot składki OC oraz komu taki zwrot przysługuje.

Jakie pojazdy podlegają obowiązkowemu OC?

W pierwszej kolejności, odpowiedzmy na pytanie, które pojazdy podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów. Przede wszystkim chodzi tutaj o pojazdy mechaniczne określone przez przepisy o ruchu drogowym tj.

  1. pojazd samochodowy (pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h);
  2. ciągnik rolniczy (pojazd silnikowy skonstruowany do używania łącznie ze sprzętem do prac rolnych, leśnych lub ogrodniczych; ciągnik taki może być również przystosowany do ciągnięcia przyczep oraz do prac ziemnych);
  3. motorower (pojazd jednośladowy lub dwuśladowy zaopatrzony w silnik spalinowy o pojemności skokowej nieprzekraczającej 50 cm3, którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 45 km/h);
  4. przyczepa (pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem).

Ponadto do kategorii pojazdów mechanicznych podlegających obowiązkowemu OC należą pojazdy wolnobieżne. Są to pojazdy silnikowe, których konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 25 km/h. Od obowiązku OC wyłączone są jednak pojazdy wolnobieżne będące w posiadaniu rolników posiadających gospodarstwo rolne i użytkowane w tym gospodarstwie.

Zwrot składki OC za niewykorzystany okres ochrony ubezpieczeniowej

Co do zasady kierowca może starać się o zwrot uiszczonej składki OC w przypadku gdy:

  1. wyrejestrował pojazd mechaniczny lub jest w stanie udokumentować trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu bez zmiany posiadacza (np. kradzież pojazdu);
  2. odstąpił od umowy OC wobec tego, że pojazd nie został zarejestrowany;
  3. sprzedał pojazd a nabywca wypowiedział umowę ubezpieczenia;
  4. przeniósł posiadanie pojazdu na inną osobę (np. najem, dzierżawa) a posiadacz wypowiedział umowę ubezpieczenia;
  5. odstąpił od umowy ubezpieczenia zawartej na odległość;
  6. oddał samochód do kasacji i otrzymał zaświadczenie o demontażu pojazdu albo zaświadczenie o przyjęciu niekompletnego pojazdu do kasacji;
  7. rozwiązał umowę w przypadku tzw. podwójnego ubezpieczenia wynikłego z zasady automatyzmu.

Do roszczenia o zwrot składki nie wystarczy jednak wystąpienie jednej z przesłanek. Trzeba dopełnić wskazanych poniżej formalności.

zwrot składki OC

Sprzedaż samochodu – kiedy zwrot składki OC?

Przepisy ustawy wskazują, że po sporządzeniu umowy, sprzedawca  ma obowiązek przekazać nabywcy aktualne ubezpieczenie OC (dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia). Ponadto w ciągu 30 dni od sprzedaży musi poinformować ubezpieczyciela o dokonanej sprzedaży. Jest to niezwykle istotny obowiązek z punktu widzenia sprzedawcy. Jeśli bowiem nabywca nie zgłosi do ubezpieczyciela, że kupił auto, dla ubezpieczyciela właścicielem pojazdu nadal będzie zbywca.

Z doświadczenia wiem, że w takich przypadkach, mogą pojawić się nieprzyjemne konsekwencje po stronie sprzedającego. W szczególności obciążenie go składkami za sprzedane auto lub karą za brak obowiązkowego OC, gdy nabywca takowego nie wykupił.

Kto rozwiązuje umowę z ubezpieczycielem?

Nie każdy zdaje sobie z tego sprawę, ale w przypadku sprzedaży samochodu, sprzedawca nie ma prawa rozwiązać łączącej go z ubezpieczycielem umowy OC. Możliwość rozwiązania umowy przysługuje wyłącznie nabywcy. Informację taką uzyskujemy w momencie zawierania umowy ubezpieczenia OC, zazwyczaj w ogólnych warunkach umowy. Czasem informacja znajduje się na samej polisie.

W razie zaniedbania ze strony nabywcy złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu ubezpieczenia, czy nawet celowego działania, sprzedawca może nie otrzymać zwrotu należnej części składki. Dlatego przy zawieraniu umowy powinniśmy pamięć, aby uregulować tę kwestię w jej treści.

W zależności od tego czy nabywca zamierza kontynuować umowę ubezpieczenia, możemy:

  1. powiększyć cenę sprzedaży o wartość ubezpieczenia;
  2. zobowiązać kupującego do rozwiązania umowy ubezpieczenia w terminie.

Jeśli nabywca mimo zastrzeżenia umownego nie wypowie umowy, sprzedawcy będzie przysługiwać w tym zakresie roszczenie odszkodowawcze. Problem pojawia się jednak kiedy w umowie nie uregulowano tych kwestii.

Gdy zapomnimy uregulować obowiązku rozwiązania przez nabywcę ubezpieczenia OC, trudno będzie nam taki obowiązek przypisać nabywcy. Co do zasady prawa związane z umową ubezpieczenia OC zbywane są wraz z pojazdem.

Jak możemy się zabezpieczyć przed nieuczciwym nabywcą?

Oprócz uregulowania kwestii rozwiązania ubezpieczenia w umowie sprzedaży, możemy wraz z umową sporządzić oświadczenia nabywcy o rozwiązaniu umowy ubezpieczenia. Wówczas to sam zbywca będzie mógł wysłać oświadczenie ubezpieczycielowi wraz z informacją o sprzedaży samochodu. Jednak i w tym przypadku również musimy liczyć się z ryzykiem nieuczciwego nabywcy. Jeżeli bowiem kupujący złoży ubezpieczycielowi oświadczenie o kontynuowaniu dotychczasowego ubezpieczenia OC, przed doręczeniem mu oświadczenia o jego wypowiedzeniu, rozwiązanie takie pozostanie bezskuteczne.

Czytaj więcej: https://radca-franczak.pl/2019/02/18/spolka-z-o.o.-w-jeden-dzien—rejestrujesz-i-dzialasz/

uchylenie uchwały wspólnoty

Uchylenie uchwały wspólnoty mieszkaniowej

Wspólnota mieszkaniowa jest swego rodzaju stowarzyszeniem do której przystępuje się z mocy prawa w chwili zakupu wyodrębnionego lokalu w nieruchomości. Jeżeli w danym budynku znajduje się mniej niż 7 samodzielnych (posiadających odrębnie założone księgi wieczyste) mieszkań mamy do czynienia z małą wspólnotą mieszkaniową. Jeżeli lokali jest więcej to jej mieszkańcy tworzą tzw. dużą wspólnotę mieszkaniową.

Duże wspólnoty mieszkaniowe

W dużych wspólnotach, mieszkańcy mają obowiązek wyboru zarządu. W skład zarządu mogą wchodzić zarówno sami mieszkańcy jak i osoby zupełnie nie związane z nieruchomością. Jeżeli wspólnota nie jest w stanie wyłonić zarządu, może powierzyć sprawowanie jego funkcji wyspecjalizowanemu przedsiębiorstwu.

Rolą zarządu wspólnoty jest dbanie o współpracę pomiędzy mieszkańcami w zakresie utrzymywania części wspólnych budynku. Zarząd jako organ reprezentujący wspólnotę, podpisuje umowy w imieniu wspólnoty i sprawuje pieczę nad jej wydatkami. Zarząd nie zawsze może jednak działać samodzielnie. Do podejmowania bardziej doniosłych czynności czyli tzw. czynności przekraczających zwykły zarząd, konieczne jest podjęcie uchwały przez właścicieli lokali.

Do czynności przekraczających zwykły zarząd można zaliczyć np. przyjęcie planu gospodarczego, podział nieruchomości wspólnej czy wyodrębnienie lokalu powstałego na skutek przebudowy. Zwłaszcza przyjęcie tego pierwszego dokumentu jest niezwykle doniosłą czynnością. W planie gospodarczym ustala się bowiem wysokość wydatków na remonty, konserwację i utrzymanie czystości w budynku.

Co do zasady uchwały zapadają większością głosów właścicieli lokali, liczoną według wielkości udziałów.

uchwały wspólnoty mieszkaniowej 1

Zasady podejmowania uchwał przez wspólnotę mieszkaniową

Zgodnie z ustawą o własności lokali uchwały wspólnoty mieszkaniowej podejmowane są:

  1.  na zebraniu właścicieli lokali;
  2. w drodze indywidualnego zbierania głosów przez zarząd.

Uchwały mogą być również podejmowane w trybie mieszanym. Wówczas część głosów oddawana jest na zebraniu, a część w drodze indywidualnego zbierania głosów. Ponadto, jeżeli wspólnota wyrazi na to zgodę, uchwały mogą być podjęte w trybie głosowania elektronicznego za pośrednictwem sieci Internet.

Uchwały co do zasady zapadają większością głosów właścicieli lokali. Przy czym co do zasady, głosy liczone są według wielkości udziałów. Można jednak umówić się, że w określonej sprawie na każdego właściciela przypadać będzie jeden głos.

Gdy głosy zbierane były w trybie indywidualnym lub mieszanym, każdy właściciel powinien zostać powiadomiony na piśmie o treści podjętej uchwały. Co jednak istotne, niedopełnienie tego obowiązku nie ma wpływu na ważność uchwały.

Co zrobić gdy uchwała wspólnoty narusza nasze interesy?

Właściciel lokalu może zaskarżyć uchwałę do sądu jeśli uchwała:

  1. jest niezgodna z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali;
  2. narusza zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną;
  3. w inny sposób narusza interesy członka wspólnoty mieszkaniowej.

Pozew należy złożyć w terminie 6 tygodni od dnia podjęcia uchwały. Jeśli natomiast uchwałę podejmowano w trybie indywidualnego zbierania głosów, termin biegnie od poinformowania członka wspólnoty o podjęciu uchwały.

Niezgodność uchwały z prawem

Niezgodność z prawem zaskarżonej uchwały wspólnoty może polegać zarówno na oczywistej sprzeczności uchwały z przepisami prawa, jak i na naruszeniu trybu jej podejmowania. Sprzeczność uchwały z przepisami prawa może polegać przykładowo na podjęciu przez wspólnotę uchwały dot. rozbudowy budynku wbrew przepisom prawa budowlanego.

Sprawa komplikuje się jednak gdy należy zbadać tryb formalny jej podejmowania.

Przepisy prawa nie uzależniają wprost ważności uchwały od okoliczności w jakich została uchwalona. Najważniejszą wartość ma bowiem wola właścicieli lokali wyrażona w uchwale. Nieprawidłowości w zwołaniu zebrań lub zbieraniu głosów mogą jednak w pewnych warunkach stanowić podstawę wytoczenia powództwa o uchylenie uchwały. Przykładowo niezawiadomienie właścicieli, których głosy mogłyby zadecydować o podjęciu rozstrzygnięcia, może stanowić podstawę podważenia uchwały wspólnoty. Ogólnie rzecz biorąc, właściciel pragnący uchylić wadliwą według niego decyzję, musi wykazać, iż brak należytego procedowania mógł mieć realny wpływ na jej treść.

Uchwała podjęta w trybie indywidualnego zbierania głosów zostaje formalnie podjęta z chwilą oddania za nią większości głosów właścicieli lokali. Ponadto, z orzecznictwa sądowego wynika jednoznacznie, że zarzuty natury formalnej mogą stanowić podstawę uchylenia uchwały tylko gdy wadliwość postępowania, miała lub mogła mieć wpływ na treść uchwały. Ustawa o własności lokali regulująca zasady funkcjonowania wspólnot mieszkaniowych nie uzależnia zdolności zebrania właścicieli lokali do powzięcia uchwał od jego należytego zwołania.

uchylenie uchwały wspólnoty

Naruszenie zasad prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną lub inne naruszenie interesów członka wspólnoty

W ramach tej przesłanki, zaskarżający powinien udowodnić, że uchwała zawiera postanowienia, godzące w zasady prawidłowego zarządzania i administrowaniem budynkiem. Najczęściej będzie dotyczyło to uchwał, na podstawie których wspólnota w sposób lekkomyślny ustala zasady wydatkowania wspólnych pieniędzy.

Prawidłowe administrowanie budynkiem powinno być opierać się na sumiennym i profesjonalnym działaniu osób, którym powierzono zarządzanie. Omawiana przesłanka najczęściej podnoszona jest zatem wobec uchwał dotyczących części wspólnych nieruchomości. Przykładowo może być to wyrażenie zgody wspólnoty na remont czy przebudowę pomieszczeń wspólnych. Ponadto mogą być to również uchwały, które zatwierdzają sprawozdania finansowe wspólnoty i inne wiążące się z finansowaniem działań wspólnoty.

Głównym celem funkcjonowania wspólnot mieszkaniowych jest wspólne utrzymanie nieruchomości w należytym stanie. Dlatego pod tym kątem powinniśmy analizować zgodność uchwały z zasadami prawidłowego zarządzenia nieruchomością wspólną. Natomiast zaskarżający zawsze winien w należyty sposób wykazać, iż podjęta uchwała godzi we wspólny interes jej członków.

Uchwała podjęta przez wspólnotę mieszkaniową może również uderzać bezpośrednio tylko w jedną osobę. Nałożenie uchwałą obowiązków  jedynie na jednego z członków wspólnoty, może stanowić podstawę do zaskarżenia uchwały. Podobnie, przyjęcie nieadekwatnego kryterium na podstawie, którego właściciel ma ponosić większe niż inni obciążenia finansowe stanowi naruszenie zasad funkcjonowania wspólnoty.

 

Czytaj więcej: https://radca-franczak.pl/2018/12/20/bonifikata-przy-przeksztalceniu-uzytkowania-wieczystego-w-prawo-wlasnosci/

r.pr. Karol Franczak

Jestem radcą prawnym wpisanym na listę radców prawnych OIRP w Krakowie pod nr KR-3928.

Od wielu lat specjalizuję się w bieżącym doradztwie osobom prywatnym i przedsiębiorcom.

Zapraszam do skorzystania z mojej wiedzy!